seylinka

Olayin bir de bu yani var, bil istedim...

2011-11-13T22:12:00.001+02:00

Su anda cok garip, sacma, belki yanliz, belki de caresiz hissediyorsun kendini...
Hic tanimadigin bir memlekette tanimadigin insanlarlasin belki... Hal boyle olunca, tanidiklarin senin tanidigin gibi olmayabilir. Yeni insanlar icin de ne istek ne caba olur bunyede...
Bu kadar handikaplarin icinde bazen kabin dar, bazense cok genis gelir sana...
İnan bana; alistigin ve benim dedigin bir yerde, tanidigin insanlarin egolari, hayal dunyalari, tabulari ve cogu zaman kendilerini bile bilmezlikleri karsisinda gidecek ne bir yer, yapilacak ne bir sey, ne de atilacak bir adim kaliyor geriye... Ve bunun caresizligi karin bosluguna oturuyor. Ne cikartabiliyorsun ne yutabiliyorsun... Bunun caresizligini anlatamam sana! Bazen kimsenin bilmedigi bir yerde bilmedigin insanlarla birlikte kendin icin cok daha guvende olabilirsin...
Sadece bu taraftanda durumun boyle olabilecegini bil istedim...

Küçük kızım ‘Neynep’ | M. Serdar Kuzuloğlu

2011-10-06T19:19:00.001+03:00

Beni oldukça etkileyen ve kendime not olarak eklediğim bir alıntıdır. Kalemine sağlık üstad...

---------------------------------------------------------------------------------------------

Küçük kızım ‘Neynep’

Bir gün dijital bir kıyamet kopup internet dediğimiz bu gayya kuyusuna tıkıştırdığımız anıları da buharlaştırabilir elbet ama sanki kıyıda köşede kağıtlara karaladıklarım daha hassas, kırılgan geliyor bana. Onun için ilerde çekmecelerin birinde daha ayrıntılı halini görebileceğin satırların küçük bir kesitini de buraya ekleyeyim dedim.

Sevgili kızım Zeynep; ya da ikiz kardeşin Ali’nin dönmeyen dilince ‘Neynep’.

Birazdan yazacaklarımı sana şimdi anlatsam anlamayacaksın. Anlayabileceğin çağa geldiğinde dinleyecek sabrın kalmayacak. En çok konuşmak istediğim an geldiğinde ise kimbilir araya neler sıkışmış, kimler, neler bugün aramızdaki saf, hesapsız ilişkiyi bulandırmış, örselemiş olacak.

Ama ‘balık bilmezse, Halik bilir’ misali ben şimdi yazayım da, sen belki bir zaman denk gelir okursun.

Benim küçük çiçeğim,

Günler günleri geçecek ve şu an hayranlıkla gözlerinin içine baktığın, sımsıkı sarıldığın baban dışında da hayran olunası insanların varlığını keşfedeceksin. Kalbini bir başkası, sonra belki daha nice başkaları hızlı hızlı çarptıracak.

İhtiyarlaşan ben ise bir köşeye kurulup istirahat etmeyi düşünürken büyük ihtimalle yıllar boyu sömürdüğüm vücudumun isyanıyla boğuşacak, ayrı dertlerin eline düşeceğim.

Bunların hepsi hayatın doğal akışı. Üzülmeyeceğiz.

Ama şunu bilesin ki benim güzel kızım; seni bu hayatta en çok sevecek erkek hep ben olacağım. Sana bunları söyleyen çıkacaktır. Ama inanma, e mi?

Hiçbir erkeğin senin üstünde benim kadar emeği, karşılıksız sevgisi; benim kadar anısı olmayacak.

Ve ne yazık ki doğanın kanunu gereği sen, seninle en mutlu, temiz, sevilesi anılarımızla dolu bugünleri hiç hatırlayamayacaksın. Anılarındaki parçaların en renkli ve dolu olanları sadece bizde saklı kalacak.

Anlatsak da anlamayacaksın. Bize de hep dedikleri gibi ‘anne olana dek’…

Ama ben hep seni bu dönemki halinle hatırlayacağım canım, biricik kızım.

İlerde birini, birilerini seveceksin, gün gelip bize tercih edecek, kendi yoluna gideceksin. Bizi halden anlamaz, geri kafalı, kuralcı, sıkıcı bulduğun; kaçıp gitmek, kendi hayatını kurmak istediğin anların olacak.

İşte öylesi günlerde aksilik eden, işi yokuşa süren, huysuzluk çıkaran ve seni hiçbir kimseye layık görmeyen babana sinirlenmeden önce bu satırları hatırla. Çünkü kendimi bilirim; sana bunları o zaman asla söyleyemeyeceğim. Birçok derdin, sıkıntının sebebi de bu olacak oysa ki.

İnsan her istediğinde mantığını cebinden çıkarıp aklına koyamıyor işte. Sen de çok çekeceksin bundan.

Yine de bil ki sonunda ne olursa olsun, ne yaparsan yap, ne söylersen söyle ben seni hep en az şu anki kadar seveceğim. Sen hep benim küçük, güzel meleğim; en çok sevdiğim, değer verdiğim kadın olarak kalacaksın.

Bunu sakın unutma.

Ve koca kafalı saf oğlum Ali. Küçük suretim, canım… Seni de unutmadım. Ama sen biraz daha bekleyeceksin.

Erkeklerin kaderi böyle.

M. Serdar Kuzuloğlu

Tarih: August 7th, 2011

Yalnizlik guzeldir... Guzel olan gercekten nedir?

2011-10-01T17:16:00.002+03:00

Herkesin dert yandigi yeni trend sorunalimiz yalnizlik su ara cok sık gösterimde...

Yalnizliktan bu kadar bahsediyorsak mutlaka durumla alakali bir sorunumuz var demektir diye dusunuyorum! Yalnizlik guzeldir... Bende inaniyorum buna... Guzel olan tarafla ilgili bir yorum farkim var sadece. Guzel olan yalnizlik degil yalnizligin secilmis olma hali. Bence yani... Sencesini sen zaten yasiyorsun, bana laf dusmez bu noktada...

Benim takildigim nokta; herkes lafta pek memnun ya yalniz olmaktan o! "Oohh kafam rahat, dunya bana guzel" yalanina kaptirmis gidiyor kendini! Gitsin tabi gidecek yer kalmayinca nasilsa doner o degil de net bir gercek var dikkatinizi cekmek istedigim!

Gundelik iliskiler kurmaya devam ettikce, yalnizlik Allah a mahsus kalmayacak! Farkinda misiniz?

İnsanları da bulmak istediğiniz gibi bırakınız...

2011-09-21T14:12:00.002+03:00

Kimisinin kalbini kırık, gözlerini yaşlı bırakırız. İstemeden de olsa zamanın anaç ellerine, cami avlusuna bebek bırakır gibi bıraktığımız bu insanlar, bizim isimlerimizi, laflarımızı ve yüzlerimizi hiç unutmazlar.

Bazı geceler gözlerini kapadıklarında bizi düşünür, en çok da kendilerini suçlar, dizlerini karınlarına çekerek uykuya dalarlar. Bizse onların üzerine bir şeyler yığmışızdır. Yokmuşlar gibi yaparız. Bazen şarkılarla hortlar, kendilerini bize hatırlatır, içimizde pişmanlık uyandırırlar. Ama mum gibidir bu pişmanlık, puf diye söner gider. Bir gün bir yerde karşılaşır, artık mutlu olduklarını görünce kendimizi aklanmış zannederiz. Halbuki kalbini kırdıklarımız bizi cevapsız bir soru gibi hep ceplerinde taşırlar. Neden derler kendilerine, neden sevilmeye değer değildim?
Kimisine bir iyiliğimizi dokundurur, öyle bırakırız. ıyiliğin tadından yenmeyeni karşılıksız olanıdır. Kutsal sular gibi üzerimizden akar gider. ıyilik ettiğimizse bizi unutmaz. O da bazı geceler uyumadan önce, Allah ondan razı olsun der belki bizi düşünüp. Bizi kötülüklerden dualarıyla korur.
Kimisini üç maymun misali, görmez duymaz konuşmaz bırakırız. Dikkatimizi çekmeye vakıf olamamış bu insanlar, tarafımızdan belki de en fena cezaya ‘görünmez olmaya’ çarptırılır. Hallerini hatırlarını sormamışızdır. Göz göze gelmemiş, gülmemişizdir. Yanımızda bir hayalet gibi durmuş olan bu insanlar da bizi tıpkı kalbi kırıklar gibi buruk ve hafif kızarak hatırlar. Kibirimiz karşısında şaşakalmışlardır. Biz kim oluyoruz da’yla başlayıp, ben kimim ki’ye uzanan uzun cümlelerinin sonunda çaresizce kendi değerlerini sorgularlar. Bazıları bize görünür olmak için, canını dişine takacaktır artık.
Kimisini sarılır, öper, koklar bırakırız. Pamuklara sarmalar sarar kaldırırız. En güzel cümlelerimiz biz gelene kadar içlerinde çalar durur. Tenleri soğumaz, elleri üşümez onların. Varlığımız hiçbir şeyden korkmamalarına yeter. Her şeye biraz daha tahammül eder, şans tanırlar. Sevgiyle büyütülmüş çocuklar gibi hep güvendelerdir.
Kimisini istemeden bırakırız. O bizi bırakınca, biz de yenilmiş sayılmışızdır. Hazır olmadığımız bir yeni hayata isteksizce sürüklenmiş, eskiden birken şimdi eksi bir olmuşuzdur. Bıraktığımız yerde durmaz onlar. Birazdan ordan giderler ve eski adresleri hızla silinir. Anılarımızın olduğu yerlerde in cin top oynar.
Kimi nasıl bırakırsak bırakalım, bırakılmak istediğimiz şekilde bırakmalı. Çünkü hayat daireler çiziyor ve herkes karşımıza kendi kılığında ya da bir başkası olarak çıkacak. Bugün ya da yarın o gün gelecek ve biz ya kalbi kırık, ya görünmez, ya sevgiyle, ya iyilikle karşılanıcaz. Demem o ki, sadece tuvaletleri değil, birbirimizi de bulmak istediğimiz şekilde bırakalım. Böylece umduğumuzu bulmuş oluruz.

Sevgiyle. Nil.

(Nil Karaibrahimgil'in 19.09.2011 tarihli Hürriyet, Kelebek yazısı)

Yara (hata) izlerim...

2011-09-14T23:35:00.002+03:00

Hatalarima rastladim az evvel. Buz gibiydi... Buzda tokezleyip, dustum. Hani tas ceker ya, oyle bir sey... Dustugumde fark ettim ki, yer dusundugumden daha sertmis ama dusundugum kadar soguk degil! Dusup de kendisiyle opusunce fark ettim! Tas cekti, dustum, optum... Sertti, baslarda soguk da gelmedi, kalkarken hissetim de aslinda buz gibiymis! Carpmanin ilk etkisiyle anlayamamisim. Sonrasinda fark ettim, dusmelerimden yadigar yara izlerim varmis, bakip bakip animsamam icin gecmis zamandan bana geriye kalan! Yara izlerimi sevmem belki de bundan...

Tarih sana notumdur: Benim için yeni bir hayatın miladı bugundur!

2011-08-01T12:37:00.006+03:00

Tarih sana notumdur!

Aslında takip edenler bilirler, yaklaşık 2 sene evvel bir dönüşüm sürecine girmiştim. Artık hayat benim için mevcut rutininde akmamaya başlamıştı. Başlarda hevesim pek olmasa da bu süreçten kaçamayacağıma inancım tamdı. Bu nedenle hevessiz bir çaba içinde yeni bir serüvene adım atmıştım... Başlarda biraz zorlansam da, zamanla bu sürece uzun zamandır tam bir sessizlikle hazırlandığımı anlamam da çok gecikmemişti...

Bu sürecin sonunda, yaklaşık 2 sene sonra bugün geldiğim noktada geçmiş 6 belki 8 senenin yüzleşmesini geçtiğimiz hafta yaşadım.

Bir dönem benim için resmen bitti!

Süreç...

2003-2004 senelerinde (2 sene üst üste) iki burun ameliyatı olmuştum. Tüm doktorların hem fikir olduğu tek bir gerçek vardı. Bünyem zor bir bünye idi ve çok önemli bir gerçekle yaşamam gerektiğinde de ağız birliği etmişlerdi... Yaşamam gereken gerçek: Kaliteli bir nefes alamayacak olmam, hatta biraz daha ötesinde nefes alamadan yaşamaya alışmam gerektiğiydi...

Nedenine de değinmek gerek tabii... Nedeni, bünyemin burnumda oluşturduğu ve oluşturmaya devam edeceği POLİP ler... Poliplere bir nevi et beni de denilebilir... Tıp dünyası henüz neden oluştuğu konusunda bir fikre sahip olmamakla birlikte, bilinen bir tedavisi de bulunmuyor... Bilinen ve uygulanan tek yöntem ise KORTIZON...

Kortizonu bilen bilir... İnsanın dengesini bozar, hızlıca sorunların çözüldüğüne inanır, tedavi olmadığı gibi nedir ne değildir, belirsiz bir ilaçtır... Yan etkileri henüz net bilinmemekle birlikte, kemik erimesine kadar vardığı bilinen bir gerçektir. Yanında kilo aldırması, ödeme tutması, şişkinlik de bonuslarıdır...

Kortizon çok da yabancısı olmadığım bir gerçek aslında... Malum bir de sonradan olma bir astım hastasıyım... Astımlılar bilir ki, ilaçlarda doz orantılı kortizon mevcuttur... Nefesin bilinen en etkili açıcısı kortizondur çünkü... 2. ameliyatımdan evvel de bir kür kortizon aldığım için aşağı yukarı beni nasıl sarsacağı tecrubeyle sabitti... Ama bu kadarını da beklemiyordum açık söylemek gerekirse...

Aradan geçti 6 sene... Geldik bugüne...

2 Ameliyatımdan sonra bünyemin yeniden çok miktarda polip oluşturduğunu gittiğim dr. un muayanesinde ultrason ile bizzat şahit oldum. Geçtiğimiz 6 sene içinde burnum fazla mesai yapmış olmalı, lakin burnumun içinde hareket edecek delik kalmamış!

Bu tabloyu görünce, ufak ufak hayatımda kabullendiğim kortizon gerçeğiyle bir kez daha yüzleşmiş bulunmaktayım. Ameliyat kaçınılmaz, ama bu kadar büyük parçalara ameliyat riski... Bu nedenle de poliplerin küçülmesi için tek yapılabilecek olan çözüm(!) kortizon tedavisine geçen hafta ile yeniden başlamış bulunmaktayım... Hemde oldukça dozlu bir şekilde...

Günde 5 tablet ile tedaviye başladık... Benim bünyem (ki herkesin hemen hemen vereceği tepkiler) allak bullak oldu... 4 gün kendime gelemedim desem ne abartmış ne de küçümsemiş olurum! Neyse ki dozlar dün itibariyle 4' e düştü... Bünyemde yavaş yavaş gerçekle yüzleşti... Ve tedavi(!) hız kesmeden devam etmekte... 17 ağustos' ta ilaçlar bitiyor... Sonrasında bir dizi film çekimi operasyonu ve ameliyata hazırlık süreçleri başlıyor...

Sonuç: Reddetmek yerine, kabullenmek!

6 Sene sonra yüzleşmeye cesaret ettiğim bu durum karşısında bende boş durmadım... Kendime bir dizi çeki düzen vermek için kolları sıvadım... Madem o benden gitmiyor, bende onun rahatını kaçırmak için elimden geleni ardıma koymamalıydım...

İlk iş, bir beslenme uzmanına gittim. Enine boyuna süreci anlattım, artık kararlı olduğumu anlattım. Hayatımı değiştirmek, beslenme düzenimi iyileştirmek ve en önemlisi hayatımda saplanıp kalan kortizon gerçeğiyle nasıl başa çıkacağımı öğrenmek asıl amacımdı. Kendisi güzel bir program hazırladı. Şimdilik şükür çok zorlanmıyorum... Bir fiil neler yapmam gerektiğini anlattı, uygulamalar verdi.. Bana da söz dinlemek düşüyor, kıssadan hisse...

Ve DİNLİYORUM! Bu sefer kimse için değil, kendim için dinliyorum....

İkinci adım, uzun zamandır ertelediğim kapalı çakra çalışmalarıma geri dönmek oldu... Gerekli ön hazırlıklar bugün itibariyle tamamlanacak ve süreç 27 gün olmak üzere yarın sabah başlayacak...

Üçüncü adım ise, henüz netlik kazanmasa da, sporlu bir hayata adım atmak için çeşitli girişimlerde bulunmam oldu... Ameliyat ve süreç izin verirse, ekim gibi spor da artık hayatımın bir parçası haline gelecek...

Dördüncü adım ise, ertelediğim her şeyi tek tek hayata geçirmek olacak...

Süreç başladı Abbas, bağlasan durmaz!

Ve... Tarih sana notumdur! Yeni hayatımın miladı bugündür! Yaz bir kenara...

PS: (Reklama da girse fark etmez tabii ne de olsa kişisel bir blog burası :) Beslenme Uzmanım: Selahaddin Dönmez... Kendisi bir dönem ablamla da çalıştığı için ön bilgi konusunda sıkıntı yok... İlgilenenlere iletişim bilgilerini verebilirim)

Filtreler (Alıntı)

2010-12-27T12:21:00.006+02:00

Filtreler

Eski Yunan'da, Sokrates bilgiyi saklaması sebebiyle saygı kazanmıştı. Bir gün tanıdığı önemli bir filozofa rastladı. Filozof, Sokrates'e "En yakın arkadaşınla ilgili ne duyduğumu biliyor musun?" diye sordu.
"Bir dakika bekle" diye cevap verdi Sokrates:
"Bana bir şey söylemeden evvel senin küçük bir testten geçmeni istiyorum. Buna 'Üçlü Filtre Testi' deniliyor."
Devam etti Sokrates:
"Benimle arkadaşım hakkında konuşmaya başlamadan önce, bir süre durup ne söyleyeceğini filtre etmek iyi bir fikir olabilir."
Ve hemen birinci filtreyi sordu:
"Birinci filtre: Gerçek Filtresi. Bana birazdan söyleyeceğin şeyin tam anlamıyla gerçek olduğundan emin misin?"
"Hayır" dedi adam. "Aslında bunu sadece duydum ve... "
"Tamam" dedi Sokrates. "Öyleyse, sen bunun gerçekten doğru olup olmadığını bilmiyorsun. Şimdi ikinci filtreyi deneyelim."
Ve ikinci filtreye geçti. "İyilik Filtresi. Arkadaşım hakkında bana söylemek üzere olduğun şey, iyi bir şey mi?"
"Hayır, tam tersi" dedi diğer filozof. "Öyleyse" diye devam etti Sokrates:
"Onun hakkında bana kötü bir şey söylemek istiyorsun ve bunun doğru olduğundan emin değilsin. Fakat yine de testi geçebilirsin, çünkü geriye bir filtre daha kaldı."
Ve üçüncü filtre geldi. "İşe Yararlılık Filtresi. Bana arkadaşım hakkında söyleyeceğin şey benim işime yarar mı?" "Hayır, gerçekten değil" dedi diğer filozof.
"İyi" diye tamamladı Sokrates:
"Eğer, bana söyleyeceğin şey doğru değilse, iyi değilse ve işe yarar ya da faydalı değilse bana niye söyleyesin ki?"

PS: Pazartesi pazartesi güzel bir alıntıyla haftaya başlayalım istedim... Yeni yıl öncesi ezber bozmanın tam yeri tam zamandır diye düşünüyorum. Ya siz?

SPS: Paylaşım için Çiğdem' e ayrıca teşekkür ederim =)

"Hayat bir oyun sahnesi . Neyi , nasıl ve kimlerle oynamak istiyorsunuz siz ona karar verin."Violet Alalof'dan (Alıntı)

2010-12-14T12:01:00.005+02:00

Hayatımızın en çok şikayet ettiğimiz alanlarına bir bakalım. Hani o hep düzeltmeye çalıştığımız, elimizden gelen her şeyi yaptığımız, karşımızdakileri değiştirmek için yıllardır çabaladığımız ama hiçbir sonuç alamadığımız ve devamlı şikayet ettiğimiz durumlara bir göz atalım. Çok çaresiz gözüküyor değil mi ? Oysa her şeyi denediniz. Peki neden çözüme gidemiyorsunuz ?

Şimdi lütfen kendinize karşı çok dürüst olun. Bütün maskeleriniz kaldırın ve içtenlikle kendinize sorun.

Şikayet ettiğim durumlar aslında benim yarattığım ve onlardan beslendiğim durumlar mı?

Yani aslında şikayet ettiğim durumları ben kendi gücümü bulmak, başardığımı ve sorunları halledebildiğimi görmek ve bundan dolayı kendimi iyi hissetmek için mi yaratıyorum? Örneğin, karşımdakinin güçsüzlüğü benim kendimi güçlü hissetmemi mi sağlıyor? O zaman çevremde güçsüz insanlara ihtiyacım var demektir.

Ya da herkesin benden çözüm beklediğinden şikayet etsem de aslında bu olaylara çözüm getirerek başkalarının takdirini kazanmak kendimi iyi mi hissettiriyor? O zaman çevremde çözüm bulamayan insanlara ihtiyacım var demektir.

Evliliğin/işin zorluğundan şikayet ederek aslında böyle bir evliliği/işi yürütebiliyor olduğumu ispatlamak ve bundan dolayı çevremden takdir almak benim gururumu mu okşuyor? O zaman zor işlere ve zor insanlara ihtiyacım vardır.

Bütün sorumluluğun tek başına omuzlarımda olduğundan şikayet edip
aslında herkese her şeyi tek başıma becerebildiğimi mi ispatlamaya
çalışıyorum? O zaman hayatımda zor ve tek başıma olacağım durumların
yaratılmasına ihtiyacım vardır.

Etrafımda hep sorunlu insanlar olduğundan şikayet edip aslında herkese bu sorunlu insanlarla geçinebildiğim için ne kadar uyumlu olduğumu mu göstermeye çalışıyorum? O zaman çevremde sorunlu insanlar olmalıdır.

Bu örnekleri daha da çoğaltabiliriz. Burada görmeniz gereken şey aslında kendinizi daha iyi hissetmek için kendinize oynadığınız oyunlardır. Bu oyunları da aslında hiç memnun değilmişsiniz, istemiyormuşsunuz da mecburmuşsunuz gibi oynamanız ve çoğu zaman da
oyunu unutup gerçekmiş gibi yaşamanız. Bu örneklerdeki bizi iyi hissettiren durumları deneyimleyebilmemiz için etrafımıza güçsüz, çözüm bulamayan, anlaşması zor ,uyumsuz insanlar çekmeye ihtiyacımız vardır ki kendimizin güçlü, çözüm bulabilen, herkesle kolay anlaşan
yanımızı deneyimleyip , her defasında başardığımızı görüp kendimizin ve çevremizdekilerin takdirini kazanalım ve bütün bu zorlukların içinde dahi çok iyi hissedelim.

Bu arada da yaşadığımız her durumdan şikayet edip enerjimizi bize bu zorlukları yaşatan kişileri değiştirmeye adayarak ömrünüzü geçiririz.

Hayatımızda yarattığımız her durum bizim eserimizdir. Hayatımızın içinde olan her olay ve kişi tesadüf değildir. Kendiliklerinden gelmezler. Biz kendimizi deneyimlemek için bu şartları hayatımıza çekeriz. Bu farkındalikla yaşayanlarımız şikayet etmek yerine olayın dışına çıkıp bu olayın içindeki gerçek rolümüzü görüp şartları seçimlerimizle değiştirme gücüne sahip oluruz. Esas güç budur. Diğerlerimiz ise sadece bulundukları durumlardan şikayet ederek, karşımızdakileri suçlayarak, kendi yarattığımız hayatın sorumluluğunu kabul etmeyerek mutsuz bir ömür geçirebiliriz. Bu oyunun farkına vardığınız anda kendinizi güçlü hissetmek için artık bu oyuna devam etmenin bir anlamı olmadığını kavrarsınız. Enerjinizi başkalarını değiştirmeye adamaktan çekip, tek değiştirebileceğiniz kendinize çevirirsiniz. Fakat her şeyden önce kendinize dürüst olmanız gerekir. Yukarıdaki sorulara açık yüreklilikle cevap vermeniz gerekir. O zaman görünenin aslından çok farklı olduğunu kavrarsınız. Her olayın, durumun sizin yarattığınız bir senaryo olduğunu görürsünüz. Lütfen başkalarını değiştirmeye çalışarak ömrünüzü harcamayın. Onlar sizin yazdığınız senaryoda rollerini çok iyi oynayan oyunculardır.
Memnun değil misiniz ? O zaman senaryoyu değiştirin, baştan yazın. Başkalarına harcayacağınız enerjiyi kendi hayatınızın sorumluluğunu almada ve istediğiniz gibi yönlendirmede kullanın.

Hayat bir oyun sahnesi . Neyi , nasıl ve kimlerle oynamak istiyorsunuz siz ona karar verin. Ancak ne oynadığınızı unutmadan ve dürüstçe...

Violet Alalof

Güçlü Kadınlar (Alıntı)

2010-12-10T18:02:00.005+02:00

Güçlü kadınlar vardır, her işlerini kendileri halletmeye çalışan.. Anne babaları... tarafından böyle yetiştirilen. Onlar kendi paralarını kendileri kazanmak isterler. Evdeki tüm tamirat, tadilat işlerinden anlarlar. Bir erkeğe mecbur kalmadan da hayatlarını devam ettirebilirler. Faturalarını kendileri yatırırlar. Hemen hemen tüm işlerini kendileri yaparlar. Hatta etraflarının yükünü de üstlenirler. Özgürlüğü severler, dik durmayı da, güçlüdürler çünkü...

Âşık olduklarında hissederek yaşarlar. Aşklarına kurallar koymadıkları gibi büyük beklentilere de girmezler. Sevdiklerine problem çıkarmazlar. Bütün gün çalışıp durduktan sonra, akşamları yorgun da olsalar sevgilileri buluşalım dediğinde, hemencecik hazırlanıp sevgililerinin onları evden almalarına gerek kalmadan, o her neredeyse onun olduğu yere giderler.

Çoğu zaman sevgililerinin ya da kocalarının haberi bile olmaz yaşadıkları sıkıntıdan, yansıtmazlar çünkü. Para var mı, işyerinde sıkıntı mı oldu, birine canı mı sıkıldı, hiç bunlarla yormazlar birlikte oldukları erkeği. Çünkü istemezler kimse onlara acısın. Sonra da bir bakarlar ki, bu kadar dik durmanın ve sorun çıkarmamanın karşılığında gerçekten de kimse onlara acımaz. Bu durum zamanla gelenekselleşir ve acınmama ile sorun çıkarmama hali yaşam tarzına dönüşür. Ezkaza dayanamayıp sorunlarını paylaşmaya kalksalar, bu sefer de sorunlu kadın, kaprisli kadın, tahammül edilmez kadın damgasını yerler. Bu yüzden de terk edildiklerinde bile hiç seslerini çıkarmaz bu güçlü kadınlar! Terk eden erkek de bilir onun ne kadar güçlü olduğunu ve onsuz da yaşayabileceğini, içinde yaşadığı fırtınalardan bihaber. Sonra bir dosttan, eşten, ya da tanıdıktan duyarlar ki onu terk eden erkek gitmiş, muhtaç yaşamak zorunda olan biriyle beraber olmaya başlamış. Erkekler çok severler böyle kadınları. Birinin ona muhtaç olduğunu görmek bir çok duygusunu okşar erkeğin. Onlara kendini erkek gibi hissettirir! Bu zayıf kadınlar erkeklere bağımlıdır.

Mesela fatura filan yatıramazlar, anlamazlar çünkü. Nereden yatırılır onu da bilmezler. Ev ya da yemek alışverişi de yapmazlar, çünkü taşıyamazlar onca torbayı. Hep yorgun olurlar, bütün gün spor salonları, kuaför, o mağaza, bu mağaza gezerler. Akşama yemek yapmaya fırsat bulamazlar. Akşam eşleri eve geldiğinde, bugün nereye yemeğe gidelim, diye sorarlar. En kötü ihtimal dışarıdan yemek söylerler. Zayıf kadınlar doğurdukları çocuğa bakacak gücü de kendilerinde bulamazlar, pamuklar içinde yaşamaya alışmışlardır bir kere. Kendilerini hep altın tepsi içinde sunarlar. Huysuzluk da ederler, ama bu erkeğin hoşuna gider, çünkü kadın ona muhtaçtır, söylenmeyen güçlü kadının aksine, hiçbir şeyi beğenmedikleri gibi devamlı da mutsuzdurlar. Pek teşekkür etmezler, kıskançlık krizlerini de severler Kocasının ve sevgilisinin hayatlarını karartırlar. Erkekler bu kadınları asla terk edemezler. Çünkü o güçsüz, kırılgan bir kadındır. Ayrılırsa kurda kuzuya yem olur. Koruyup kollanmalıdır her an o!.

Zayıf kadınlar hiç çökmez, buruşmaz ve yıpranmazlar. Ancak işin ilginç yanı her zaman daha değerli olanlar da onlardır. Ve geride kalan güçlü kadınlar tüm bunların nasıl gerçekleşebildiğine sadece bakakalırlar.

AYLİN KOTİL (SARIGÜL)

PS: Ancak bu kadar net, tokat gibi anlatılabilirdi. Tüm güçlü kadınlar için geldi. Güçlü kadınların bakakalmamaları dileğiyle...

Einsteindan Inciler - Alıntıdır.

2010-11-11T14:57:00.001+02:00

1. Merakınızın peşinden gidin
"Benim özel bir yeteneğim yok. Yalnızca tutkulu bir meraklıyım."
Sizin merakınızı çeken nedir? Neyi en çok merak ediyorsunuz? Benim merak ettiğim neden bazı insanların başarılı olup bazılarının olamadığıdır. Bu yüzden yıllarca başarı üzerine çalıştım. Merakınızın peşinden giderseniz başarıya ulaşırsınız
2. Azim paha biçilmezdir
"Çok zeki olduğumdan değil, sorunlarla uğraşmaktan vazgeçmediğimden başarıyorum."
Belirlediğiniz yolun sonuna ulaşacak kadar sabırlı mısınız? Posta pullarının gideceği yere varasıya kadar mektuba yapışıp kalmasından ötürü çok değerli olduğu söylenir. Posta pulu gibi olun ve başladığınız işi bitirin.
3. Bugüne odaklanın
" Güzel bir kızı öperken düzgün araba kullanan birisi, öpücüğe hak ettiği dikkati vermiyor demektir."
İki atı aynı anda süremezsiniz. Bir şeyler yapabilirsiniz ama her şeyi yapamazsınız. Şimdiye odaklanın ve bütün enerjinizi şu anda yaptığınız işe verin.
4. Hayal gücü güç verir
"Hayal gücü her şeydir. Sizi bekleyen güzelliklerin önizlemesi gibidir. Hayal gücü bilgiden daha önemlidir."
Hayal gücünüz geleceğinizi belirler. Einstein şöyle der: ‘Zekanın gerçek göstergesi hayal gücüdür, bilgi değil’. Bu yüzden hayal gücünüzün hantallaşmasına izin vermeyin.
5. Hata yapın
"Hiç hata yapmamış bir insan yeni bir şey denememiş demektir."
Hata yapmaktan korkmayın. Eğer nasıl okuyacağınızı bilirseniz hatalar sizi daha iyi bir konuma getirebilir. Başarılı olmak istiyorsanız yaptığınız hataları üçe katlayın.
6. Anı yaşayın
"Ben geleceği hiç düşünmem, ne de olsa gelecektir."
Geleceği ayarlamanın tek yolu olabilidiğiniz kadar şimdide olmaktır. Şu anda dünü ya da yarını değiştiremezsiniz. Önemli olan tek an şimdidir.
7. Değer yaratın
" Başarılı olmaya değil, değerli olmaya çalışın."
Zamanınızı başarılı olmak için harcamayın, değerler yaratın. Eğer değerli olursanız başarı kendiliğinden gelecektir.
8. Farklı sonuçlar beklemeyin
"Delilik: Aynı şeyleri tekrar tekrar yapıp farklı sonuçlar beklemek."
Hergün aynı rutinde yaşayarak farklı görünmeyi bekleyemezsiniz. Hayatınızın değişmesini istiyorsanız kendinizi değiştirmelisiniz.
9. Bilgi deneyimden gelir
" Bilgi malumat değildir. Bilmenin tek yolu deneyimlemektir."
Bir konuyu tartışabilirsiniz ama bu size sadece felsefi bir anlayış kazandırır. Bir konuyu bilmek istiyorsanız onu deneyimlemelisiniz.
10. Kuralları öğrenin, daha iyi oynayın
" Oyunun kurallarını öğrenmek zorundasınız. Böylece herkesten iyi oynayabilirsiniz."
Yapmanız gereken iki şey var. Birincisi oynadığınız oyunun kurallarını öğrenmek. İkincisi ise oyunu herkesten iyi oynamayı istemek. Bu iki şeyi yaparsanız başarı sizinle olur.

Reiki Günlüğü -6- (Alıntıdır)

2010-11-08T15:09:00.005+02:00

PS: Tam yeri tam zamanında karşılaşmışken bu yazıyla, paylaşmadan geçmek haksızlık olurdu. Hakkını teslim edelim. Buyrun efendim... =)

Temizlik yaptim bugün..

Hem de tüm benligimde.
Bütün kaslarimi, sinirlerimi, kemiklerimi hatta kanimi bile temizledim.
En küçük yerlerine, kivrimlarina girmis, sinmis tüm pislikleri attim.
Kirginliklarimi disari çikardim ilk önce.
Görmenizi isterdim. Nasil da çok yer kapliyorlarmis, inanmazsiniz.
Bagislamayi yerlestirdim yerine özenle. Titizlikle her birinin üstüne ektim tohumlarini.
Her yere, görebildigim, göremedigim her yere serptim.
Atarken kirginliklarimi, bakmadim neydi onlar diye.
Geçmisimden de bir parça kalsin istemiyordum.
Gelecek geçmisten çok daha fazla yasanasi.
Bakmadim, merak da etmedim.
Bagislamayi ekerken tekrar kirilmaktan korkuyordum belki.
Kiskançligimi çikardim. Meger ben ne az kiskançmisim.
Çok kolay oldu. Sevindim.
Sanki kaybetmis bir esyami bulmus gibi oldum.
Çok sükür ki kin ve nefret yoktu yüregimde. Nasil temizlerdim hiç bilmiyorum.
Sira korkularima gelmisti. Çikarmaya bile korktum önce. Ne de çok
alismisim onlarla yasamaya.
Bunca aci ve endiseye nasil alisilir? Içten içe bir sevgi nasil duyulur anlayamadim.
Yerini, topragini sevmis mor bir menekseydiler.
E... ne de olsa iyi bakmistim onlara.
Her gün yeni yeni korkular ekleyip, endiselerimle sulamistim.
Mutluluklarimi , ümitlerimi ne de çok ihmal ettigimi anladim o an.
Bu ilgiyi onlara verseydim, her gün onlari düsünüp birer umut daha
ekseydim; almadan verip, beklemeden sevseydim.
Her seyden önce içimdeki gücün ve sevginin daha fazla farkinda olsaydim,
böyle bahar temizliklerine ihtiyacim kalmazdi.
Çok zorlandim korkularimla. Birbirlerinin içine halkalar misali
girmislerdi. Kenetlenmislerdi adeta.
Ama onlari da sevgiyle çikardim. Bir bebek sefkatiyle , öperek, severek,
oksayarak.
Ve onlari yasamaktan, hem de bir zamanlar bir kabus gibi yasamaktan, pismanlik duymadan çikardim. .
Kizsaydim onlara, bagirip çagirsaydim, yine dönüp dolasip geleceklerini biliyordum.
Güzel kokular geliyor içimden.
Saçlarim hep parlak gibi dururdu ama parlak degilmis.
Ellerim her zamankinden daha yumusak, tenim hiç olmadigi kadar duru,
Bir su gibi sesim.
Temizlik yaptim bugün. Bahar temizligi.
Nese ektim, hosgörü, güven, sevgi ektim.
Almadan vermeyi, sevilmeden de sevmeyi, paylasmayi ektim.
Saglik ektim, bol sihhat...
Korkusuzluklari ektim alabildigine. ..
Saatlerce ektim korkusuzlugu...
Çilginlik ektim, dogallik. Sonsuzluk...
Bagislama ektim.
Ask ektim her hücreme.
Cosku, heyecan, sessizlik ektim.
Tüm güzel fikirler sessizken geliyor bana...
Kabullenme ektim. Bas egme degil. Oldugu gibi kabullenme.

EDWARD MORRISON

Reiki Günlüğü -5-

2010-11-08T13:32:00.007+02:00

1 senedir aslında epey yol katettim kendimce ...Artık sesler de görüntüde net. Zaman hem hızlı, hem yavaş akıyor... Farkındayım! Elimden gelenin en iyisini daha yapmadım. Kendime ihanet ettiğimi bilerek de yapmıyorum henüz. Ama biliyorum, ona da az zaman kaldı. Korkularımı yendiğimde, asıl zafer günüm o gün olacak! Hoş hangi birinden başlayacağımın kararsızlığındayım ama, o da netleşecek biliyorum. Bildiğim için bu rahatlığım galiba... Doğum günüm geliyor, o yüzden yakındır yüklerden de kurtulmam. Bir yük, bir yüktür. Hafifledikçe, severek devam edeceğim belki kim bilir? Belki de geçen zamanla kendime ihanetim yanıma kar kalacak... Kalan o olsun diyorum şimdi... En azından biliyorum! Önceleri bildiğimin ne olduğunu bilmeden biliyordum... Artık adı var en azından bildiğimin... Bildiğim en gerçek bir şey var ki...Önümdeki 28 senelerim, geçtiğimiz 12 sene gibi mum ışığında değil, güneş ışığında geçecek! Bu da bana yeter... Şimdilik! =)

SG.

Bu bir "cuma" hediyesidir!

2010-09-24T17:11:00.008+03:00

Önce sözlerini oku =))

Cuma Günleri valiz hazırlamak gibi.
Cuma günleri seninle ilkbahar gibi.
Ellerini alıp dokunmamak gibi.
Gözlerini görüpte bakmamak gibi.

Hiçbir cumartesi günüm bi türlü yetmedi.
Asla cumartesi gece sabahla bitmedi.
Ben seninim,gece benim,sabah benim
Sen beni hiç düşünme ben hep böyleyim.

Haftanın sonu bir nakarat gibi.
Haftanın sonu hep aynı günleri.

Pazar günleri pazartesi alır beni.
Pazar günleri elimdeki balık gibi.
Gözlerini görürken ağlamak gibi.
Kıymetini giderken anlamak gibi.

Haftanın sonu bir nakarat gibi.
Haftanın sonu hep aynı sözleri.

Sonra da dinle =)

Haftanın Sonu | Pinhani > http://listen.grooveshark.com/#/s/Haftan+n+Sonu/26GFop

PS: Bu bir cuma hediyesidir! =)) Bana veren Little miss' e teşekkürlerimle ...

Birinin hayatına onun hissiyatıyla dokunmak!

2010-09-21T09:47:00.004+03:00

Belli belirsiz tanıdığın, belki de sadece tanışık olduğun birinin hayatına onun hissiyatıyla dokunmak! Üstelik tüm yaşadıklarına da hem içinde hemde büsbütün dışında şahitken, bazen ona kızıyorken, bazende üzülüyorken, yaşadıklarına 3. göz olarak dokunmak nasıl bir şeydir? Bendeki cevabı "BURUK!" oldu. Sendeki ne ki?

Saçmalıklarına, yapmacıklıklarına, anlamsız sözlerine, kendini ispatlama çabalarına (ki mecbur bırakıldığı açıkken, yine de düşünmeden anlamsız çabasına) hem kızıp, hem üzülürken, kendimi birden sabah sabah yer yer gözümün önündeki bir yaşanmışlığa, onun gözünden, onun hisleriyle dokunur buldum. Oradan, buradan duyduğum, bazen bana anlatılanlardan öğrendiğim, bir şekilde süreçten haberdar olduğum bir durumu hiç göremediğim bir gözle görmek ilginç bir deneyim oldu.

Aslında onu ne zaman bu gerekli-gereksiz çabalarda görsem, kafamda hep aynı soru beliriyordu. "Acaba bu kişi ne yaşadı da savunma olarak bu duruşla hayatına devam ediyor?" Savunma dedim farkındayım. Bilinçli seçilmiş bir kelime. Az çok yaşadıklarımdan, az çok savrulmuşluklarımdan, benden savrulanlardan veya bana savrulanlardan deneyimlediğim bir gerçeklik. Psikolojide temel konu > "Savunma Psikolojisi" Hayat işte.

Herkes bir şekilde kendi sürecinde yaşıyor. Ne müdahale şansın var, ne yargılama hakkın. Sen 3. tekil kişisin. Öyle de kalmalısın. Süreci değiştirmek sadece yaşayanın elinde. Bu gerçek cepte dursun, kafamda hala soru işaretleri yok değil. Kime tabi ki ona. Ama alt metnini bilmiyorken, ön yagıyla da yargılayıp, kesitirip atmak, cezasını kesmek de istemedim. Ne bilim. Bir tarafım hep buruk olacak galiba... Üzülüyorum onun için. Neden üzüldüğümü bilmeden. Belki de gerçekten kurtarılacak bir kale yokken, çok zamanım varmış gibi üzülmek... Allah kuluna taşıyamayacağı yük vermezmiş. Buna inanmalı. Ve her ne yaşıyorsan, tamam bu kadar dememeli... Her yeni gün yepyeni bir deneyimken, sana geleni kabul etmeli ve hayatın için elinden gelenin en iyisini yapmalı! Bu sabah belki de bunu yeniden hatırlamak için birinin hayatına onun hissiyatıyla dokundum! Kim bilir...

Elizabeht Gilbert...

2010-09-16T11:07:00.014+03:00

Elizabeht Gilbert belki bir çoğunuzun daha öncesinde duymuş belki okumuş olabileceği, "Ye, Dua et, Sev" kitabının ve bu kitabın devamı olan "Ye, Dua et, Evlen" kitabının yazarı. Benim yazarla tanışmamda bu kitaba rastlıyor. Sonrasında da tesadüf mü demeli, kurgusal bir işleyiş mi tam emin olmamakla birlikte çeşitli alanlarda rastlaşmalarımız devam ediyor.

Bu rastlaşmalara değinmeden evvel kitap hakkında en çarpıcı izlenimimi paylaşmak istiyorum. Bu konu önemli. Henüz tanışmayanlarımız varsa, daha olumlu bir tanışma yaşasınlar diye. "Ye, Dua Et, Sev" güzel kitap lafım yok. Ama "Pegasus Yayınları" başta olmak üzere, çevirmenlerine bir çift lafım olacak. > O ceviri nedir? Esra Makara - İstem Erdener ikillisi çevirmiş. İkinize de ayrı ayrı teşekkür (!) ederim. Çeviriniz sayesinde ciddi sinir sahibi oldum. O nasıl bir kopukluktur, nasıl bir dil bilgisidir. Ya İngilizceye hakim değiller, ya Türkçe'ye. Pek emin olamadım ben okurken. Siz siz olun, kitabı edinirken yayın evine veya çevirmenlerine dikkat edin derim. Ilk rastlantımım bu kitap oldu.

Gelelim ikinci rastlantıya... Ekimde vizyona girecek olan ve baş rolünü Julia Roberts'ın üstlendiği, kitapla aynı adı taşıyan filmin vizyona gireceğini öğrenmem oldu. Filmi şahsen merak ediyorum. Kitabı okurken çektiğim eziyeti filmi izlerken çekmeyeceğime inandırdım kendimi garip bir şekilde. Hadi hayırlısı...

Son rastlantım Şubat 2009'da yapılmış olan bir konferansı geçenlerde izlemem ile oldu.

Bu konferas "Deha üzerine". Gilbert bu konferansta, birçok kesime göre biraz farklı olarak bir tez öne sürüyor. Bu tez, sanatçılara, yaratan ve nadir bulunan bu insanlara, "dahi" demek yerine "deha" demenin daha doğru bir kullanım olabileceği üzerine. Bu tezi hem kendi hayatından, hem biriktirdiklerinden yola çıkarak espirili ve etkileyici bir konuşmayla katılımcılara sunmuş. TED de bizelere tabi. Konferansı > http://www.ted.com/talks/elizabeth_gilbert_on_genius.html adresine tıklayıp izleyebilirsiniz. =)

PS: Yolu kesişmemiş olanlar Elizabeht Gilbert ile tanışsınlar istedim. Neden? İnanın bende bilmiyorum. Bilgi bu paylaşıldıkça güzel, değil mi ama =))

"HAYIR" da neden HAYIR!...

2010-09-04T12:17:00.007+03:00

"Düşünüyorum; o halde "hayır!" diyorum ve bütün "hayır" diyenlerin anti-amerikancı olduğunu düşünüyorum. Düşünüyorum; 12 mart'ı, 12 eylül'ü. Bu dönemde Amerika' da mevcut türk anayasalarına "evet" demişti. Buna da "evet" diyor. işte bunun için ben de "hayır"dır inşallah diyorum.

Düşünüyorum... Yani akıl alır şey değil. Neler oluyor neler... 12 eylül 80 darbesini (faşizmini) vakti zamanında "sızıntı" gazetesinde onaylayan fettullah gülen bu anayasaya nasıl "evet" diyor, inanamıyorum. Dün faşisttiniz de bugün demokrat mı oldunuz? Amerikan sermayesi ve liberal sistemine kilitlenmiş bu sözde müslüman tayfanın akp'yi desteklememesi olanaksızdı zaten.

Anayasa oylamasından sonra o "sakil adam" da Türkiye'ye dönecek, tabii "evet" sonucu çıkarsa. Çünkü bir dava karşısında anayasa mahkemesine başvurma hakları olacak. Anayasa Mahkemesi üyeleri de akp'ye beynini satanlardan oluşacak ya o... hesap... neyse. uzar gider bu...

ve: çok sevdiğim bazı yazar ve şairlerin de "evet" demesini ayrıca anlayamıyorum. Bunların olur zannettikleri ise darbecilerin yargı önüne çıkacağı fantezisi! Kurdukları hayellere bak. Darbecilere yargı yolunu açacağını iddia ettikleri geçici 15. madde kaldırılsa dahi dava zaman aşımına uğramış gibi geri tepecek, 30 yıl öncesinden kimseyi yargılayamazsın bu topraklarda... Acaba bunu düşündüler mi, bilemiyorum."

-----

Yukarıdaki yazı, bir dostun paylaşımıdır. Noktasına, virgülüne dokunmadan aktarmak istedim. Katılmamak elde değil... Aç gözünü ey halkım... Yavaş yavaş, içten içe sızıyorlar, yakında küllerimizi bile bırakmayacaklar... Hala kurtarılacak bir kale varken, ne yapabilirim diye düşünme! Senin geleceğin için "1" oyun var! Onu da heba etme...

PS: Çok slogan duyduk "HAYIR" la alakalı. Sonucunun iyi olmasını umduğumuz her durum için, "Hayır" la başlayan sıfatlandırmalar kullanıyoruz. "Hayır"dır inşallah / "Hayır"lara vesile olsun. / "Hayır"lı günler vb... Olumlu bir dileği olumsuz bir kelimeyle karşılıyoruz. Ne kadar ironik değil mi...

Günün Önerisi =))

2010-08-25T16:41:00.007+03:00

Öneri?

Eğlenceli dili, ilginç önerileri, güne dair yaşanmışlıklardan bahseden, sıcacık anlatımıyla yüzüne gülümseme yerleştiren bir blog! Benim arkadaşımın blogu. Daily Nur's: http://nurdemir.blogspot.com/

Kimdir?

Nur Demir. Kendisi bir metin yazarı. Yazılarından, dilinin kıvraklığından zaten anlarsın reklamcı olduğunu. Çeşitli internet dergilerinde, eşe dosta, bloguna uzun zamandır yazıyor.

Peki neden şimdi?

Çünkü, kendisi 3 haftalığına Amerika'da. Y&R*' da stajda. Birçok kişinin hayali onun gerçekliği. Bu süreci ve New York deneyimlerini blogundan herkese anlatıyor. Sende eksik kalma istedim. Ondan.

Daily Nur's: http://nurdemir.blogspot.com/

*Y&R: Young & Rubicam | Bu sene Cannes'da dünyanın en kreatif 2. ajansı seçilen ajansın ta kendisi.

PS: Bu girişin başlığını da öneriye uygun olsun diye kendi blogundaki başlıklardan seçtim...

Istanbul’a 3. Köprü mü? İstanbul’da nefes almak mı?

2010-08-04T13:29:00.006+03:00

2 Milyon İstanbullu' dan biri olarak bu sabah karşılaştığım bir sitedeki, bir bilgi harekete geçmem için yetti de arttı bile. Bilgi şöyle diyordu: 3. köprü projesi nedeniyle kesilecek ağaç sayısı: en az 1.610.372!

İstanbul' un artan trafik sorununa alternatif olarak üretilen çözüm, 3. köprü. Çok mu gerekliydi? Trafik yoğunluğu, başka bir şekilde çözülemez miydi? İstanbul' da yaşarken, bir yerlere rahat ulaşabilmek için vazgeçmem gereken, aldığım nefes miydi? Olmamalıydı! Benim çok düşünceli devlet büyüklerim, bu kadar küçük düşünemezdi, düşünmemeliydi! Siteyi incelediğimde beni en çok vuran cümle şuydu: "Bekleyeceğiz ki Ankara'dakiler İstanbul'un sahipsiz olmadığını anlasın, bu gereksiz katliam projesi dursun."

Zaten kısıtlı ölüçüde ağaçlık alanımız kalmışken, zaman susma zamanı değildir. Kurtarabiliriz! Sessiz çoğunluk olarak kalmamak adına, 2 Eylül saat 21:00'de 2 milyon ağaç için, sana en yakın sahilde, 1 saatlik büyük bekleyiş! Sessiz ama bir o kadar kalabalık bir tepki Ankara’ya bir şekilde duyurulacak. Sende tepkisiz kalma. Unutma: 2 Eylül saat 21:00'de, sana en yakın sahilde...

Konuya dikkat çekmek için kurulan sitede detaylı bilgiye ulaşabilirsiniz. : http://www.2milyonistanbullu.com/

Belki aynı sahilde olamayacağız, ama aynı gökyüzünü paylaşıyor olacağız! 2 Eylül' de görüşmek üzere...

Yapılacaklar Listesine bir çentik daha atıldı! The Cranberries...

2010-07-23T13:29:00.005+03:00

Tam 7 sene önce geldiler ilk defa! O zamanlar şehir dışında okuduğumdan ve konser günü hafta içi Salı olduğundan konsere gidememiştim :(

Ortaokul yıllarıma denk gelir tanışıklığımız... Bugünüme kadar da taşıdım onları. Şarkıları her devirde bir şekilde yaşanmışlıklarıma dokundu. ilerleyen yıllarda daha iyi gruplar da, şarkılar da dinledim. Ama onların yeri hep farklıydı bende. Nedenini bilmiyorum ama her dinlediğimde yüzümde tebessüm ile karşılayacağımı biliyorum. The Cranberrries' den bahsediyorum. 4 kişilik dev orkestrasından...

İlk defa sahnede ve canlı izliyorum onları. Üstelik bu yılın favori açık hava mekanımda Maçka Küçükçiftlik Park'ta...

Dolores sahnede, ben en önde... 7 senelik hayalden de öte... Dinledim... Gittim... Geldim... O gece oradaki 10.000 kişinin içinde yanlızca ben vardım...

Kendi "Yapılacaklar Listem"e bir çentik daha atıldı! The Cranberries... Gelsin sıradaki :)

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var...

2010-07-12T17:04:00.004+03:00

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe,bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana

Ataol Behramoğlu

YAY Burcu olmak...

2010-06-30T13:34:00.006+03:00

Zodyak'ın 9. burcu. Ateş grubu. Gezegeni: Jüpiter Uğurlu Günü: Perşembe. Uğurlu Rengi: Mor, Koyu Mavi...

Peki "Yay" olmak ne demek: Hem olgun, hem muzip, hem zeki, biraz da deli... Yaşamak ama sadece gerçekten yaşamak tek gaye iken, bazen derinlerde yitirilibilen hedefler... Sınırlarda dolaşmak, hatta bazen sırf bu yüzden yara bere içinde kalmak... Her şeyi uçlarda yaşayabilemek... Mutluyken gerçekten mutlu olmak, üzüntüyü sonuna kadar tüketerek uğurlamak... Bazen gülerken ağlamak, bazen susarak konuşmak, bazen de hiç susmamak demek... Nedenler, sonuçlar, sonrasında sana kalan tecrubeler demek...

Tabii ki "ee ben YAY değilim ama bunlar bende de var" diyebilirsiniz. Haklısınız da... Ama yay insanıysanız seçmeden sizinle yürür yukarıda yazılanlar...

Her yay "büyümüş" doğar sanki... Olgun olmak, YAY burcu insanın bir seçimi değildir! Yay Burcu insanı için; çevre, şartlar, yaşanılanlar, yaşanılacaklar doğum anı itibariyle ağlarını örer ince ince. Onlara genellikle büyümüş de küçülmüş, derler. Rastlantı mıdır bu peki? Rastlantı diye bir şey var mıdır? =))

Onlar için olgunlaşmak amaç değil, doğarlarken sonuçlanmış bir başlangıçtır!

Nereden mi biliyorum. Ben iflah olmaz bir YAY'ım. Kendimden biliyorum....

Otistik değil, OTIZMLI!

2010-06-29T19:20:00.006+03:00

Otizme dikkat çekmek, farkındalığı arttırmak adına 2010 Otizim farkındalık senesi olarak belirlenmiş. Çoğu insanın bir haber olduğu bir farklılık olan otizime dikkat çekmek, insanları daha net bilgilendirmek için de TOHUM Vakfı bir animasyon film ile konuya dikkat çekmek istemiş. Çok da iyi düşünmüş. Filmi de arkadaşım İdil hazırlamış =))

A film by Idil Ar
Music by Can Unal

http://vimeo.com/12023950

Absolut in Turkey

2010-06-24T16:51:00.009+03:00

Tarih: 22 Haziran

Yer: Mutfak Sanatları Akademisi, Maslak

Etkinlik: Absolut Culinary Coctails

Miksolojist: Joe McCanta

KOKTEYLLER

- A night in Tunisia
- The Victorian
- Le Mistral
- Mediterrane an Exile
- Spice Bazaar
- Baja Boocana

Birbirinden güzel tam 6 kokteyl... Yapması da tatması kadar eğlenceliydi. Joe'nun alçak gönüllü, bilgilendirici, espirili anlatımıyla Absolut Culinary Cocktails her anlamda bizi bizden aldı. Geriye de bize, yaparken kullandığımız tüm ekipman, 1 şişe Absolut, ve kursu tamamladığımıza dair bir sertifika yadigar kaldı.

EFES PILSEN ONE LOVE FESTIVAL 9 @Santralistanbul (EPOL)

2010-06-22T12:50:00.010+03:00

Abuk sabuk içeriklerden uzak, eğlenceli, müziği kaliteli, sahnesi renkli, açık havada sakince eğlenebileceğim festival organizasyonlara imza atan EFES (Anadolu Grup) Organizasyonlarını seviyorum...

Bu sene de Miller Freshtival 2 ile başlayan yolculuk Efes One Love Festival 9 ile Santralistanbul'da devam etti. Program renkliydi. Santralistanbul' un geniş mekanında, çimlerde yayılarak başlayan festival, gruplar sahneye çıktıkça kendini iyice müziğin ritmine bıraktı. Samsung Senin Sahnen' de ki festival sakinlerinin performansları renkli ve eğlenceliydi. Yine bu sahnede festivalin bu seneki şarkısına imza atan MODEL grubunu da ilk defa dinlemiş oldum. Festivalin bu seneki şarkısını hatırlamak gerekirse; "Sokakta hayat var" bkz: http://www.sokaktahayatvar.com "

Festivale, ilk senelerinde okulda olduğumdan katılamazdım. Aklım kalırdı... Sonra Istanbul'a döndüm bu seferde hep çalışırdım. Yine katılamazdım. Yine aklım kalırdı. EPOL 6'ya çalıştığım halde ne yapıp edip iki günününe de katılmıştım. Çok fena yorulmuştum ama azmin zaferi bu ya, ne olursa olsun gittim, dinledim, güldüm, eğlendim... Ama sonrasında katılmak nasip olmadı...

Bu sene şeytanın bacağını kırdım. Hem çalıştım, (Moda portalımız MODAZON için festival modasını görüntüledik bkz: http://www.facebook.com/modazon ) hem 2 gün boyunca da festivalin tadını çıkarttım...

Santralistanbul'un geniş alanında çimlere yayılmış insanlar, soğuk EFESler, farklı aktiviteler, bu sene benim için vazgeçilmez olan EFES Cocktaillerle bir Efes One Love Festival daha geride kalmış oldu. Bu bitti, gelsin sıradaki =))

Youtube gitti, Google Geldi.. Sıradaki?

2010-06-04T14:34:00.003+03:00

Gayet saf duygularla, bir o kadar da samimice, 5 Eylül Cumartesi bu yazıyı yazmıştım... "Eyy Google sen yokken biz ne yapıyorduk acaba?" (http://seydagungor.blogspot.com/2009/09/ey-google-sen-yokken-biz-ne-yapyorduk.html )

4 Haziran Cuma... Bugün ne oldu? Youtube' tan sonra Google' la da artık sınırlı erişimle bağlanıyordu "benim yanlız ve güzel ülkem(!) " Nedeniyse, “Zararlı içerik” olarak algılanan, tüm dünyanın ulaşabildiği ama bizim ulaşımımızın engellendiği içerikler yüzünden. Üstelik “Bu içerikler neler?” sorusuna doğru düzgün cevap bile bulamazken! İşin asıl ironik tarafı ise, cevabı ararken bile aklımıza gelen ilk yerin yine Google olması…

Son zamanlarda olduğu gibi ne olduğunu anlayamadan olan oldu. Gündem yine ustalıkla değişti! Son zamanlarda sıkça karşılaştığımız üzere; neyin neden olduğunu bilmediğimiz bir gündemle, savaşmak zorunda kaldık! Yasaklarla dopdolu, kendi kocaman(!) dünyamızda debelenmeye devam ediyoruz… Alışmaya alıştırılmış bir millet olarak buna da "eyvallah" der geçeriz… "Bunlar bizi yıkamaz" ne de olsa...!?! Değil mi?

Hayretler içerisinde, bir o kadar gergin ama sakince bekliyorum yeni gündemimizi… Gelsin sıradaki!

Miiler Freshtival 2 - MIKA

2010-05-30T13:56:00.014+03:00

Miller Freshtival 2! 1. sine gidemedik, bari 2. sini kaçırmayalım dedik. Ekip arkadaşlarımla birlikte attık kendimizi festival alanına!

Yer: Maçka Küçükçiftlik Park, Ist.
Tarih: 29/05/2010
Kapı Açılış: 14:00.

Biz 16:00 civarında festival alanındaydık. Alan henüz boştu. İnsanlar çimlere yayılmış, ellerinde biraları, yeşilliklere doğru hafif müzik eşliğinde, keyiflerince zaman geçiriyorlardı. Festival çok keyifli başladı. Sırayla grupları dinledik, herkes kendince, keyifle eğlencesindeydi... İstanbul, güzel bir açık hava konser mekanı daha kazanmıştı. Yeşillikler içinde bir vadide, açık havada müzik dinlemek... Hayal değil. Maçka Küçük Çiftlik Park'ta gerçek! Sahne kenarındaki ekranlarda çok tatlı, hareketli yazılar, semboller geçiş yaparken, birbirinden güzel ışıklar ve doğal, hesapsızca patlayan havai fişekler eşliğinde (29 Mayıs İstanbul'un Fethi kutlamaları İnönü Stadyumunda yapılıyordu. Havai fişekler de İstanbul şerefine atılıyordu!) konser alanı full dolu! Ortam süper, ... Ve MIKA sahnede... (Havai fişeklere kendisi de bir hayli şaşırdı! Ama iyi oldu nam-ı mız yürüdü =) Mika, hakikaten çok tatlı, inanılmaz güzel enerjisi olan bir adam. Çok renkli, çok heyecanlı, aksiyonu hiç bitmeyen sahnesi ve sesi... Her şey mükemmel! Ayaklarımızı yorgunluktan hissetmiyoruz ama bir yandan da duramıyoruz... Dans dans dans... Çok güzel bir Cumartesi! Aynı saatlerde Eurovision da ikinci olmamız keyfimize keyif katıyor... "Dört köşe olmak" dediklerinden bir cumartesi de böylece bitiyor...

Festivalden Notlar:

Renkli festival modası.: Takip etmek isteyenlere... MODAZON çekimleriyle, http://www.facebook.com/?sk=games#!/album.php?aid=180962&id=186406168165&ref=mf

Mavi Jeans Workshop: http://www.facebook.com/?sk=games#!/album.php?aid=182714&id=186406168165&ref=mf

Maçka Küçükçiftlik Park: İstanbul'un yeni açık hava konser mekanı... Bu kadarını beklemiyordum. Ulaşım sorun değil... Kapalı kutu gibi bir alan... Açık hava, yeşillikler içinde bir vadide müzik dinlemek... Şaka değil, Maçka Küçükçiftlik Park'ta gerçek... Tekip edin derim...

Yemek standını Roka Catering' e emanet etmişler. İyi de etmişler... Lezzetliydi.

Miller&Efes' e tebrikler... İçecekler soğuktu =)

Organizasyon gayet iyidi. Özellikle bir festival alanı için en önemli detay tuvaletler! Temiz ve seyyar değildi...

Darısı Efes One Love Festival' ın başına... Kalın sağlıcakla...

SG.

Kendime Mektup - 2

2010-05-28T12:13:00.005+03:00

Kendime ilk mektubumda neredeyse her yazdığım satırın sonu "bilmiyorum" ile bitmişti... Bilinçli bir tercih değildi. İçimdekileri nasıl geliyorsa dümdüz, geldiği gibi satırlara dökmüştüm. Yazıp kurtulmaya çalışmıştım ne var ne yoksa... Ne zamana kadar tuttum, ne zaman bıraktım... Hatırlamıyorum...

O zaman her şey ne kadar fluysa, şimdilerde bir o kadar net! Yaşadıklarımdan öğrendiğim çok şey var, öğrenmediklerimde tekrar tekrar benzer şeyler yaşamama neden... Biliyorum... Yaşadığım her ne varsa sorumluluğunu kendi üzerime alıyorum. Alıyorum ki, benden gitsin dediklerimi gönderebileyim! Sorumluluk sende kalırsa, kurtulamam! Biliyorum...

Ben / Sen / Başarabilirsek BIZ' e gelsin...

2010-05-21T10:30:00.005+03:00

Kimbilir kaç defa bu şarkı bana gelsin, ona gitsin, bize gelsin dilekleri dilemiştir insan? Kaçında şarkılardan tuttuğu fal, tahmin edemeyeceği kadar cuk oturmuştur, ? Bazen o anda aşık olmasa bile, aşkı tüm benliğiyle hissetmiştir? "Olsa bir dert, olmasa iki"derken, neden daha çok olmasından yanadır kalbin ibresi?

Bense defalarca bu şarkı gibi aşık olmak istiyorum dedim. Sayısını bilemiyorum ama bazı şarkılar bana böyle söylensin, ben bazen bu şarkıları öylece "O" na söyleyeyim istedim... Hiç aşık olmamış birisi için aslında normal bir hissiyat sanırım... Aşkı bile idealize etmek... Ne denli doğru? Bilemedim...

Uzun süredir Cuma günlerimi renklendiren bir şarkı var ki, ilk defa iki kişilik hissettirdi bana... Meğer daha evvel hiç dinlememişcesine, yüzümde bir gülümsemeyle ilk defa bencillikten uzak, ilk defa "BIZ" olabilecek gibi hissettirdi. Bundan evvel hep tek kişilik bir hissiyatla yola çıktığımı fark ettim hemen sonrasında. Aslında Aşk'ın doğasıda tek kişiliktir ya neyse...

Yine tüm bencilliğimle, benim ilk aşkımın karşılıklı olması için dilekler dilerken, seçtiğim şarkıların hep tek taraflı olması rastlantı değilde, daha çok bilinçaltının iz düşümüydü sanırım... Bu bilinç altı yansımaları "O aşkı" bana getirmeyendi belki de... İşte bu! Müsebbip bulundu arkadaşlar =)) Her şeyin bir nedeni-sebebi-sorumlusu vardır üçlemesi. Her zaman yoktur, diyenlere cevaben... Vardır ama bazen daha çok vardır =))

Gelelim şarkılardan tuttuğum dileklerime... Gayet bilinçli, gayet hissederek...

Çok değil kısa bir süre önce birden karşıma çıkan, en sevdiğim yazarlardan birine ait sözlerle, tam da benden beklenecek bir tavırla; Benden sana Aşk'ın şarkısı: Candan Erçetin - Bahar

http://fizy.com/s/1f9x9m

Sen bana müjde misin umut musun sevgili
Kim demiş geçti mevsim ufukta göründü kar
Bu kaçıncı bahar sakın sorma sevgilim
Benim yorgun gönlümde aşkının telaşı var
Bu kaçıncı bahar sakın sorma sevgili
Benim olgun gönlümde aşkının telaşı var
Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum
Yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar
Ayrıca bunun seninle ne ilgisi var
Tabiki ben böyle oldugum için bahar
Çünkü sana değdiğinden beri ellerim
Bütün kış dallarında tomurcuklar var
Sen bana vaat misin lütuf musun sevgili
Kim ne derse desin al beni sinene sar
Yaşanmış baharları unut gitsin sevgili
Benim gönül ülkemde bir tek senin aşkın var
Yaşanmış baharları unut gitsin sevgili
Benim yorgun gönlümde bir tek senin aşkın var
Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum
Yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar
Ayrıca bunun seninle ne ilgisi var
Tabiki ben böyle oldugum için bahar
Çünkü sana değdiğinden beri ellerim
Bütün kış dallarında tomurcuklar var

Bu şarkıyı ilk dinlediğimde, safça ve bir o kadar da masumca kurduğum cümle şuydu: Bana bu şarkı gibi Aşık olsa... Dolayısıyla... Senden bana Aşk'ın şarkısı: Kenan Doğulu - Aşkkolik =)) (Hala istiyorum)

http://fizy.com/s/1agw8h

Aşkkolik oldum senin yüzünden
Şikayetim beni az görüşünden
Sen ne biçim bir şeysin böyle
Uzaydan mı geldin doğru söyle
Ben ne biçim vuruldum böyle
Senkolik oldum ilk gülüşünde
Hikayenin sonu mutlu bende
Sen bir başkasın, bazı şeylerin cevabısın
Yazılmamış, duyulmamış şarkılarımsın
Sen bir başkasın. bazı şeylerin anahtarısın
İç dünyamın başkenti, son durağımsın.
Dertkolik oldum senin yüzünden
Şikayetim seni az görüşümden
Gelmeliyim her çağırdığında
Susmalıyım haklı olsam da
Peki ben neden böyle oldum
Sen bir başkasın, bazı şeylerin cevabısın
Yazılmamış, duyulmamış şarkılarımsın
Sen bir başkasın. bazı şeylerin anahtarısın
İç dünyamın başkenti, son durağımsın.
Sen bir başkasın. Bazı şeylerin cevabısın
Çalınmamış kırılmamış umutlarımsın.
Aşkkolik oldum senin yüzünden
Senin yüzünden...

Aşkın tüm bencilliğinden uzaklaştıran, bana ilk defa iki kişilik hissettiren, başarabilirsek BIZ olabileceğimizi hissettiren şarkıda sıra... Şu anın dahi bilmediği ama yine de bilmeden içimi ısıtabilen biriyle gelen... İkimize Aşk'ın şarkısı: Hot Chip - I Feel Better =))

http://fizy.com/s/1g8b5l

She said
How did we get ourselves so lost
But I said
I don't know
But we will not be leaving tonight, tonight
When you hold me
I, I feel better
I only want one life Together in our arms
This is the longest night We're meeting arms to arms
Nothing is wasted
And life is worth living
Heaven is nowhere
Just look to the stars
There is a daylight
It's yours for embracing
Everything is nothing And nothing is ours

PS: Sanırım hiç bu kadar istememiştim. Evet, bir aşk istiyorum. Bu sefer laf olsun diye değil, gerçekten istiyorum! =))

Türkiye'nin İlk Sanal Defile Portalı açılmış...

2010-05-18T12:53:00.013+03:00

" İnternet dedik, moda dedik Modazon’u bulduk, başucumuza koyduk, harmanladık ve yuvarladık kimseye göstermeden sakladık. İki sene boyunca neler yapabileceğimizi düşündük ve düşledik. Düşten gerçeğe atlamak için çok çalışmaya başladık. Hayalimiz ortak tutkusu moda olan, değişik zevk ve meraktaki insanları buluşturmak; onları kaynaştırıp, yaratıcı süreçlere yelken açmaları için gerekli rüzgarı sağlamak. Moda = stil, trend, eğlence, popüler kültür, tasarım, teknoloji, renk, paylaşım, ilham… Hepsini bir araya getirip, ana malzeme ‘moda’nın içinde eritiyoruz. Hazır tariflerdense, kendi emprovizasyonumuza güveniyoruz. Kendi oyun alanımız internette, herkesin zevkini sunabileceği, moda ana malzemeli keyifli bir dünya tasarlıyoruz. Katılmak sizin elinizde, ilham vericiliği garanti." diyor MODAZON Ekibi...

İlginç bir proje ile Türkiye'de moda yazan bloglar haricinde, üstelik yeni bir fikirle yola çıkmışlar. Desteklemeli bu tip güzel girişimleri... Bize düşense, onları takip etmek galiba... Bakalım neler katacaklar moda dünyasına?

Sosyal ağlarda Modazon,
http://www.modazon.com
http://www.facebook.com/Modazon
http://www.twitter.com/modazon
http://www.friendfeed.com/modazon

Hidirellez' 10

2010-05-06T14:19:00.006+03:00

Dün Hıdırellezdi. Bahar' ın gelişini buz gibi havada kutladık. Soğuk havaya rağmen, yinede çok keyifliydi. Bu sene de ilgi çok fazlaydı. Her sene artarak devam eden ilgiye, belediye de kayıtsız kalmamıştı. Geçen seneye oranla organizasyon daha düzenliydi. Ortalık daha temizdi. Yemekler yine çok güzeldi. Herkese uygun seçenek vardı...
Cok eglendik, dilekler diledik, dans ettik... Herkes kendince eğleniyor, gülüyor, söylüyordu... Her yer dilek ağacıydı... Her yer umutla doluydu...
Bir de harika bir "Hıdırellez Şenlikleri" duvarı tasarlamışlardı. Tarihi surları çok güzel ışıklandırarak şenlik duvarı haline dönüştürmüşlerdi. Dilekler için semboller geçiş yapıyordu. Aşk, Para, Bebek... Sonunda da bir animasyon! "Hidirellez"

Izlemeyenler için: http://www.idilar.com/hidrellez.html

Dilek Kavraal – Yaşam Belirtisi

2010-04-17T12:49:00.004+03:00

Bu sabah bir şarkı duydum. Kimbilir ne zamandır var bu şarkı. Zamanı gelmiş demek ki, bugün keşfettim. Keşfettim diyorum. Yaklaşık bir senelik bir zamanda bir şarkı, beni bu kadar etkileyip dahası kitlememişti kendisine. Üstelik sözleri de çok tanıdık, çok yaşanmışlık duygusu verdi bana. O kadar ki bu denli bir aşk yaşamamış olan beni, nedense duygusuna apansızca çekebildi. Yazacak çok şey var ama benim yazmamam gerek bu noktada. Neden mi? Çünkü herkesin yaşanmışlığı kendisine. Herkes aşk acısı çeker de herkesinki bir midir? Elbetteki değildir! Ben kendime yazımı dinlerken yazdım. Siz de yazabilin diye dinleyin derim...

Ben yeni keşfettim. Keşfedenlere aniden belli belirsiz bir zamandan, bir anımsama olsun. Keşfetmeyenlereyse benden bir hediye =))

http://fizy.com/s/1g5d3v

YAŞAM BELİRTİSİ

Günlerdir bir ses soluk haber yok senden
OLsun ben umudu kesmeyeceğim..
Kör olası dargınlığı unutup birgün,
Döneceksin biliyorum bekleyeceğim..

Bir dilek tuttum gönlümün dalına astım,
Ortasından adın geçen bir şarkı yazdım.
Divaneyim bütün dünya duysun ne çıkar,
Nefes almak gibi sana ihtiyacım var..

Bu sefer kafamı kuma sokmayacağım,
Önemli değilmiş gibi yapmayacağım
Bekliyorum bir kapı, bir telefon sesi
Küçücük bir umut, bir yaşam belirtisi..

Ah sevgilim sen hala anlamadınmı,
Dünyanin koskoca bir yalan olduğunu.
Senelerce sandıgın bir ömrün aslında
Soluğu kesen bir tek an olduğunu..

Kaçırdığın kaç vapurda ben vardım belki,
Herkes caydı sözünden bir tek ben durdum belki.
Yanacaksa canım kaçmayacağım,
Pervaneysem ateşten korkmayacağım..

Bu sefer kafamı kuma sokmayacağım,
Önemli degilmiş gibi yapmayacağım
Bekliyorum bir kapı, bir telefon sesi
Küçücük bir umut, bir yaşam belirtisi..

Daha fazla bilgi edinmek isterseniz; http://www.dilekkavraal.net/

PS: Koyulaştırdıklarım hayata dair dip notlarım. Ne kadar da kısa ve netler değil mi?

Dawson's Greek: Bir dönemin, yaşanmışlığın, hissedilenlerin, umutların, duslerin ve daha pek cok duygunun adı!

2010-04-16T12:49:00.012+03:00

Bilenler bilir. Bir dönemin en iyi gençlik dizilerinden biridir Dawson's Greek! Dawson ve arakadaşlarıyla, ailelerinin hayatlarını anlatır. Vakti evvelinde Cnbc-e orjinaliyle yakın zamanlamalarda tam 6 sene her pazartesi akşam saat 20:00-21:00 arası yayınlamıştır. Unutulmaz soundtracki "Paula Cole I Don't Want to Wait"' dir. (Dinleyiniz... http://fizy.com/s/19x9cw)

Her bilen, bu şarkıyı duyduğunda aynı şekilde uzaklara dalar ve gülümser. Bilen herkes, o zamanlara dair birden anlatmaya başlar. Anlatanda da, dinleyende de aynı gülümseme hali bakidir... Birbirinin sözünü kesmeceler... Kahkahalar... Gülümsemeyle hatırlanan can kırıkları... İlk gençlik yılları...

Benim için Dawson's Greek önemlidir. Benim zamanımla, dizi zamanı birebir devam etmiştir çünkü. Onlarla aynı zamanda liseyi bitirip, üniversiteye başlamışımdır. Aynı kıpırdanışlıklar, aynı git geller, aynı kaygılar, benzer sorunlar, benzer isyanlar... Tek farkımız vardı. Bizim kasabamız yoktu. Bizim buralarda herkes birbirini tanımazdı. Ama evin içindeki dünyana kim karışabilirdi ki. Hepimiz, bazen Dawson' dık, bazen Pacey'dik, bazen Joey'dik, bazen Jen' dik, Jack' dik... Aynı duyguları paylaşan hepimiz, arkadaştık...

Nereden nereye geldim... Neden bunu yazdım? Dizinin bütünü ne kadar güzel hatırlansa da, en içimi acıtan sahnelerden birinin metniyle karşılaşınca çıktı bu yazı. Jen' in ölmek üzereyken hastane odasında bebeğine konuştuğu video kaydının metni. Ben okuyabilirim, sandım. Yapamadım. Okurken, "sahne" boğazımda düğümlendi kaldı. Düğümü çözebilmek adına da bunu yazıyorum işte. Metni de aşağıda paylaşacağım. Düğümlerimizi bir bir çözen ve çözecek olan zamana, bir dip notla asılı kalsın istedim Jen'in bebeğine söylediği sözler... Belki bir gün dönüp tamamını da okuyabilirim... Bilmiyorum.

Jen' den bebeği Amy'e...

"Hi, Amy, it's mom. Well, by the time you see this, I won't be here anymore, and I know how much that sucks, for both of us. So seeing as how I won't be around to thoroughly annoy you, I thought I would give you a little list of the things that I wish for you.
Well, there's the obvious. An education. Family. Friends. And a life that is full of the unexpected. Be sure to make mistakes. Make a lot of them, because there's no better way to learn and to grow, all right? And, um, I want you to spend a lot of time at the ocean, because the ocean forces you to dream, and I insist that you, my girl, be a dreamer.
God. I've never really believed in god. In fact, I've spent a lot of time and energy trying to disprove that god exists. But I hope that you are able to believe in god, because the thing that I've come to realize, sweetheart... is that it just doesn't matter if god exists or not. The important thing is for you to believe in something, because I promise you that that belief will keep you warm at night, and I want you to feel safe always.
And then there's love. I want you to love to the tips of your fingers, and when you find that love, wherever you find it, whoever you choose, don't run away from it. But you don't have to chase after it either. You just be patient, and it'll come to you, I promise, and when you least expect it, like you, like spending the best year of my life with the sweetest and the smartest and the most beautiful baby girl in the world. You don't be afraid, sweetheart. And remember, to love is to live. "

PS: En anlamlı dizime; kattıkları, yaşadıklarıma tanıklığı, içimi ısıttığı için bir teşekkür yazısı yazmak istedim. Biraz buruk ama yüzümde bir gülümsemeyle...

REIKI GUNLUGU - 4

2010-03-29T11:24:00.009+03:00

Nerede kalmistim? ...

(... Gece hayatıma ara verebildiğim an uyumlanacağım da işte o ne zaman olacak, onu kestiremiyorum. Bir de sonrasında neler olacak, düşündükçe bir hayli meraklanıyorum...)

Evet, gece hayatıma ara vermeye keskin bir sekilde karar verip, 2 hafta önce Reiki1' e uyumlandım! Artık Reiki 1'im.

Ne demek bu uyumlanmak oradan anlatmaya başlayayım...

Reikiye uyumlanmak; en basit şekilde, birincil seviyede reiki enerjisinin sana aktarılması demek. Enerji aktarımıyla artık bir reiki kanalı oluyorsun ve bu kanal aracılığıyla da enerji akışıyla şifalanıyorsun. Reiki bir şifa enerjisi. (Bknz. Reiki Günlüğü - 3 )

Bu uyumlanma sürecinde 21 günlük bir arınma süreci uyguluyorsun. Bir nevi Detoks! 21 gün boyunca toksik madde üreten her tür yiyecek, içecek, ortam vb. uzak duruyorsun.

- Et yok.
- İçki yok.
- Sigara yok.
- Kahve yok. (Her gün tüketen ben için, zorlayıcı olur diye düşünmüştüm. Düşündüğüm gibi olmadı. Nasıl şartladıysam kendimi =) )
- Uykuna özen gösteriyorsun. (İstemesende gösteriyorsun zaten. Anormal bir uyku hali geliyor çünkü. Ruhum uykuya teslim bu aralar...)
- Olabildiğince çok su tüketiyorsun.

Aslında kabus değil. Olabiliyormuş. Zorlanacağımı düşünüyordum. Lakin çok da zor olmuyor. Ki kaldı 1 hafta. Son 7 gün!

Tabi iş, 21 günlük arınmayla da kalmıyor. Uyumlamayla birlikte her gün düzenli olarak kendine reiki uygulaman gerekiyor. Her uygulama bölgesine 3 dakika.
Düzenli olarak topraklanmak gerekiyor.
Deniz tuzuyla duş almak gerekiyor...

Bir de, çakra bölgelerine denk gelen renkler var. Vücudunun doğru enerji akışı sağlaması için ihtiyacı olan renkler. Tüm bu renkleri günlük hayatınızda kullanamaya da bilirsiniz. Ama vücudunuzun bu renklere ihtiyacı var. Ki mesela ben, sarı rengi hiç sevmem. Giysi dolabımda sarı hiçbir şey bulamazsınız. Ama ihtiyacım var, kullanmam gerektiğini de öğrendim. Ne yaptım dersiniz, artık yatarken sarı t-shirt giymeyi tercih ediyorum. Tabloda görünmüyor ama belirtmekde fayda var. Kalp çakrasının iki rengi var. Yeşil / Pembe.

Öğrendiklerimin ışığında, birazda disiplinle yoluma Reiki 1 olarak devam ediyorum. Takip edenler bilirler, kişisel detoks porgramımla Reiki 1 uyumlanma sürecimin aynı zamana denk gelmesi tamamen tesadüf =)) Demek ki doğru zaman gelmiş kapıya. Geri gondermek olmazdı. içeri buyur ettim bende.

Bakalım neler anlatacak bana...

(to be continued...)

PS: Neden 21 gün diye merak edenlere; Reiki sistemini oluşturan enerji, Dr. Usui Kurama Dağında 21 günlüğüne inzivaya çekildiğinde gelmiştir.

REIKI GUNLUGU - 3

2010-03-29T10:00:00.006+03:00

3. Bölümde Reiki konusunda genel bir bilgi paylaşımı yapayım istedim. Aslında başlangıçta yapmalıydım, lakin acemiyim. Mazur görün...

Reiki nin kelime anlamı:
Rei: Evrensel
Ki: Yaşam enerjisi,

Bu iki kelimelerinin birleşiminden oluşuyor. Yani, evrensel yaşam enerjisi.

Reiki, toplamda bir şifa sistemi. Tedavi edici bir özelliği yok! Sizde var olan potansiyeli kullanarak, enerji kanalıyla şifalanmanızı sağlayan bir sistem. Tüm vücutta hissedilen bir enerji akışı yani. Bir Reiki, (reiki uygulayan) var olan enerjinin aktarımı için bir kanal olma özelliği taşıyor. Bu kanaldan besleniyor ve şifalanıyor. Bu bağlamda, ne kadar çok reiki uygularsanız, reiki kanalı o kadar açılmış oluyor. Bu sayede (reiki kanalı aracılığıyla), hem kendiniz hem de uyguladığınız kişiler şifalanmış oluyor. Peki nasıl uygulanıyor?

Reiki, ellerle uygulanan bir sitem. Ellerimizle vücutta bulunan 7 çakra noktasına enerji aktarımıyla şifalanma gerçekleşiyor.

Reiki içimizde var olan iyiliği ortaya çıkartmaya yardım ediyor. Hayatımızda eksik kalan bölümler varsa, açığa çıkartıp, kendinizi sevmenize yardımcı oluyor. Farkındalığınızı arttırıp, potansiyelinizi keşfetmenize yardımcı oluyor.

Reiki, hayat gailesinde zaman zaman unuttuğunuz değerleri, potansiyeli ve iyiliği yeniden hatırlamaya yardımcı olan bir öğreti. Farkınızın farkında olmanıza yardımcı oluyor. Çünkü günün sonunda, tüm potansiyelinizi açığa çıkartacak olan yine sizsiniz! Yani bir Reiki, (reiki uygulayan) şifacı değil sadece bir aracı!

Dünya genelinde birçok farklı Reiki sistemi bulunmaktaymış. Benim devam ettiğim öğreti: Dr. Usinin kullanıma kazandırdığı, Usui Reiki. 3 aşamadan oluşan bir sistem. Reiki 1, Reiki 2, Reiki Master.

Bense henüz birinici seviyedeyim. =))

(to be continued...)

2010-03-24T17:37:00.009+02:00

Nereye tutundugunu bilmedigin bir kayanin ucunda ama alabildigine hakimken etrafina, hissettigin duygu nedir?

a) Korku?
b) Mutluluk?
c) Endise?
d)Özgürlük?
e) HEPSI

Peki ya aklindan gecenler... Onlar nedir?

a) Ne olacak bu memleketin hali?
b) Cebimde ne kadar param var?
c) Ne yesem, ne icsem acaba?
d) Yarin ne giymeli veya nerelere gitmeli?
e) HICBIRI

Sizi bilmem ama bu fotograf bana," ne icindeyim hayatin ne busbutun disinda." dedirtti bir kez daha... Korkuyla karisik basarmanin mutluluguyla, özgür olmanin isiginda yanlizligin endisesi kapladi icimi. Ne giyecegimi, ne yiyecegimi, ne yarinimi, ne de dunumu dusundurdu. Cebimde kac lira oldugu hic bu kadar onemsiz olmamisti.

Sonra genis zamanda bir yerlerde buldum kendimi... Gitmelerin diyarindan, dünyevi seylerle aslinda gerçekten gidilemedigini vurdu yuzume. Bir ruzgar esintisiyle, oksar gibi... Canim acimadi. Acimadi da bu icimdeki burukluk neydi? Onu bilemedim iste!...

INDIGO COCUKLARI!...

2010-03-22T16:08:00.012+02:00

Dün bir İNDİGO ÇOCUĞU olduğumu öğrendim!

Öğrendiğim gibi de tabii ki kabul etmedim :)) Çok az olan bilgimi canım yoldaşım GOOGLE ile paylaştım. Sağ olsun oda belleğindekileri benimle paylaştı. Okuduklarım, benimle paylaşılanlar, hayatımın evreleri, yaşadıklarım, çevremdekilerin tavırları...

Sonuç: Gerçekten İndigo Çoçuğuymuşum!

Her şey aslında Ocak başında, astrolojik doğum haritamın çıkartılmasıyla başladı.

Ölü doğan bir bebek olduğum ve yaklaşık 10 dk. içinde normal hayat fonksiyonları gösterdiğimi öğrenmemle durum şekillenmeye başladı. Annemle bilgi doğrulandı. Evet kordon dolanması nedeniyle nefes almadan dünyaya gelmişim. Doktor, ebe, hemşire ve benim yaşama tutunma çabamla yaklaşık 10 dk. sonra da anneme müjdeyi vermiş Ebem. Kurtuldun, bir kızın oldu! 02/12/1982 01.10 (Doğum saatim 01.01)

Genel süreç olarak insan, 33 yaşından sonra (yükselen burçlarında etkisiyle) hayatı sorgulamaya başlar(mış). Kimilerini hayattan elermiş, kimileri de daha sağlam yer edinirmiş. Hayatı sorgulamaya başlanılan yaş yani. Benim için bu süreç 23 yaşımda başladı. İndigo Çocuklarında 23 yaşında başlaması sıkça görülen bir durummuş!

Küçüklüğümden beri çocuk olmadığımı savundum durdum.
Hep yetişkinlere gösterilen saygıyı bekledim.
Hep kendimden daha büyük kişilerin yanında kendimi rahat hissettim.
Düz duvara tırmanan bir çocuktum. Yaramazdım. Koltuk tepelerinden inmezdim.
Hep gizli olanı keşfetmeye çalıştım. Hem kendi başıma, hem ailemin başına zaman zaman problemler açtım.
Bana bir şey yaptırmanın en emin yolu, yapacağım işi neden yapacağımı açıklamaktı. İstemediğim bir şeyi yapmayı şiddetle redderdim.
Her zaman çok enerjik bir çocuktum!
Öğrenmekte hiç zorlanmazdım. Ama bazı derslerde başarısız da olabilirdim. Bazılarında da çok başarılı.
Her zaman kendisini iyi ifade edebilen biri oldum. Geç konuşmaya başladım ama başladığımda da eksiksiz ve düzgün ifadelerle konuşurdum.
Herkesin ortak kaanati; "Büyümüş de küçülmüş bu çocuk." idi. Halbuki ben bir bireydim. Çocuk değil. (Çocuğun bir birey olduğu çok yeni kabul edilir oldu bizim topraklarda!)

Tonla şey sıralayabilirim 28 senelik yaşanmışlıklarda... Ama gerek yok. Bu kadarı bile yeterli.

Anlatılanlar ve okuduklarımdan çıkan ortak noktalar yukarıdaki yazdıklarımran farklı değil. Hatta yer yer birebir kopyalanmış gibiler. Bana özel kılansa, yaşanmışlıklarımda kendi hayatımın gerçekliği. Her hayatın kendi gerçekliği gibi...

İndigo Çocukları özel olarak tabir ediliyorlar. 21. yy ın kurtarılmasında önemli roller üstlenecekleri söyleniyor. Tıpsa reddediyor. Tıbbın bu çocuklara koyduğu teşhis Hiperaktivite! Ama hiperaktiviteden farkı, indigoların öğrenme güçlüğü çekmemeleri ve iletişimde sorun yaşamamaları...

Bu kadar bahsetmişken genel olarak bilgi de vermeli.

İNDİGO ÇOCUKLARININ Genel Özellikleri

1- Onlar dünyaya bir asalet duygusuyla gelir ve çoğunlukla da öyle davranırlar.
2- "Burada olmayı hak ettiklerini" hisseder ve başkalarının bu hissi paylaşmadıklarını görünce çok şaşırırlar.
3- Kendi değerlerini iyi bilirler.
4- Mutlak otorite karşısında zorluk yaşarlar.
5- Ritüel yönelimli ve yaratıcı düşünce gerektirmeyen sistemlerde düş kırıklığı yaşarlar.
6-Çoğunlukla evde ve okulda işleri yapmanın daha iyi yollarını görürler, bu da onların " sistem yıkıcılar" (herhangi bir sisteme uyum sağlayamayanlar) gibi görünmelerine neden olur.
7- Suçluluk duygusu verilerek disipline sokulmaya karşılık vermeyeceklerdir.
8- İhtiyaçlarını bildirmekten çekinmezler.
9- Herkesle son derece dostça konuşurlar ve güçlü fikirlere sahiptirler.
10- Biraz sakar ve dağınıktırlar.
11- Etrafındakileri yönetme eğilimindedirler.
12- Atlatik yapıdadırlar.

İndigo çocukları 1970lerin sonlarında dünyaya gelmeye başlamışlardır. Onlar küçük yaşlardan itibaren çok kişiliklidir. Zekalarıyla çevrelerindeki her şeyi sorgulamayı, mantık süzgecinden geçirmeyi doğdukları andan itibaren prensip edinen indigoları tanımlarken sıkça vurgulanan konulardan biri de yirmibirinci yüzyılı indigo çocukların kurtaracağıdır. Ayla Özergen’e göre; "indigoların zekaları çok üstün demek yanlış. Belirli bir kriter yok. Ama duygusal zekalarının çok güçlü olduğu söylenebilir. Algılama yetenekleri bizden farklı. Duygularını devreye sokmadıkları için de algıları fazla. Çabuk öğreniyorlar, olaylar karşısındaki çözümleri, tavırları kısa ve öz. Bunlar istediği her şeyi yapabilen çocuklar. Anlaşılması bazen zor olabiliyor. Bunun nedeni bizim, kalıplarla onlara bakıyor olmamızdan kaynaklanıyor. Onları anladığınız sürece onlarla yaşamak kolay.”

Eğer çocuğunuz normal çocuklar gibi davranmıyor, gün geçtikçe aranızdaki uçurum fazlalaşıyor, siz sinir küpü oluyorsanız ona bakışınızı değiştirin. Çünkü o henüz teşhis edilememiş “indigo” çocuklardan biri olabilir.

Çocukların yaramaz olması, söz dinlememesi yaygın ve kabul gören bir durumdur. Fakat düz duvara tırmanıyor, bir koltuktan diğerine uçarak gidiyor, yaşından önce konuşuyor, kendisine ‘çocuk’ muamelesi yapılmasına kızıyorsa hem aileler hem de doktorlar tarafından ‘hiperaktif’ olduğu varsayılır. Oysa ki aşırı yaramaz, yaşından beklenmeyecek kadar zeki ve ailesiyle kavga edecek kadar uyumsuz bir çocuksa o belki de bir ‘indigo’dur. Onlar bizim bildiğimiz tarzda çocuklar değildir. Anne-babalardan çocuklarına geçerek nesilden nesile aktarılan klasik eğitim tarzını kesinlikle redder. Kendi yöntemlerinizle bir şeyler yaptırmanız neredeyse imkansızdır. Saygı duymak ve görmek isterler. Hiçbir zaman bebek muamelesi yapılmasından hoşlanmazlar. Çok küçük yaşlarda bile onlarla her şeyi konuşmanız gerekir. Duygusal sömürüye hiç gelemezler. Onlar için her durum karşısında değişmeyen sevgi belirtileri çok önemlidir. Bakışları, olaylar karşısındaki duruşları çok net ve keskindir. Algıları ve sezgileri yüksektir. Enerjileri çok fazladır.
Uzmanların bir kısmı hiperaktif teşhisi koysa da hem kendileri hem de aileleri bunu kabul etmiyorlar.Çünkü onlarda öğrenme problemi, dikkat eksikliği görülmüyor. Herhangi bir bilgiyi öğrenmesi için yapmanız gereken tek şey; mantıklı açıklamalarla bunun gerekliliğini anlatmak. İndigo çocukları araştıran kişilere göre de bırakın öğrenme bozukluğunu 21. yüzyılın kurtarıcısı olabilme potansiyeline sahipler. Sosyal ilişkileri ise güçlüdür.

PS: Maddelerde kırmızı ile işaretli olanlar ve metindeki koyu işaretlenmiş olan bölümler neredeyse birerbir bendeki davranış ve yetişme dönemindeki hareketlerimdir. Yorum size ait! Eğer çevrenizde bu tip yakınlarınız veya tanıdıklarınız varsa, bu yazıdan sonra sanıyorum anlaşmak biraz daha kolay olacaktır.

Hayat: Ismin Halleri

2010-03-19T16:36:00.007+02:00

İsmin Halleri = Hayatın ta kendisi...

İsmin yalın hali: Doğum anı. İsimsizken ki halimiz...

İsmin -i hali: İsmimiz kulağımıza ilk söylendiğinde -i haline geçiş yaptık demektir. Kiminde hızlı olur bu geçiş, kiminde daha hızlı! (Bkz: anne karnı)

İsmin -e hali: 0-6 Yaş arasında ne alabiliyorsan o evredir. (Boşuna dememişler "İnsan 7 sinde neyse 70' inde de odur." diye...)

İsmin -de hali: Büyümüye başladığın zamanlardır... Yaşanmışlıklar, yaşanacaklar... Sen yaş almaya değilde, yaşlanmaya başladığın zamana kadar bu evredesindir... Hoş geldin, gelmediysen hoş gelirsin inşallah...

İsmin -den hali: Yaşlanmayı kabul ettiğin andan, Hak' kın rahmetine kavuştuğun ana kadar içinde bulunacağın süreçtir. Son evredir. Ne kadar süreceği ise, sana yani seçimlerine bağlıdır!

Her insan, isminin anlamıyla var olmaya başlar. Çevresi, ailesi, aklı, karşılaştıklarıyla şekillenir.
İnsan tercihleriyle yaşar ve her zaman bir ikinci tercih vardır. Hayatın kendisi bir tercihtir. Ya yaşamayı seçersin, ya izlemeyi...
Şimdi sen yap seçimini. Hayatının sahnesinde baş rol mü oynayacaksın, yoksa figuran mı olacaksın?
Tercih senin!...

Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Birşey Var

2010-03-19T15:53:00.001+02:00

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Ataol Behramoğlu

2010-03-17T11:25:00.004+02:00

Gerçekten kaçabilsem...
Gitsem bir süre gelmesem...
Kimseyi tanımasam, kimse de beni!
Ne gam, ne tasa olsa...
Sorunlarım olmasa.
Ne parayı düşünsem, ne sağlığı.
Gönlümce takılsam...
Ara sıra barmaidlik veya garsonluk yapsam mesela.
Zevk için, bazen de param bittiği için...
Parklarda çıplak ayak yürüsem,
Güneşin batışını seyretsem,
Uyusam gönlümce...
Bilmediğim sokaklarda kaybolsam güvenli bir şekilde...
Küçük bir odam olsa ama benim olsa...
Zaman zaman kalabalık yaşasam...
Zaman zaman ıssız...
Ne güzel olurdu...
Şimdi oralarda olsam...

,2007 - sg

PS: Sene 2010! 3 sene sonra ve ben aynı hissiyattayım. Bir terslik var bu işte ama dur bakalım, hayırlısı...

Bu bir uyanis yazisidir!

2010-03-15T14:38:00.008+02:00

Sene 1998! Uyku halinin başlangıç noktası!
Sene 2003! Birkaç yaşanmışlığın altında eziliyorum zannettiğim zamanlar.
Sene 2008! Neden rüzgara doğru savaşıyorum? Kısır döngüdeyim. Hep böyle mi devam edecek? soruları...
Derken uyanisin belirtileri farkında olmadan başladı. Sene 2009!

Sadece bir kararla başladı her şey! Üstelik nasıl bir süreci başlattığının farkında olmadan. Sonrası bir sürü karışıklılık, bir sürü üzüntü, bir sürü göz yaşı, bir sürü nedenler, aslındalar, amalar... Benim için sevindirici olan ise, hiç KESKE nin olmamasi. Demek ki farkinda olmadan bir takım şeyleri de öğrenebilmiştim. Çıkış noktası da sanırım bu öğrenebilmişlikti. Sene 2010! Tam 12 sene. Dile kolay...

Önceleri uyuklama hali, zincirleme olaylar...
Sonra derin uyku hali, farkında olmadan atılan adımlar, alınan kararlar, sonuçları... Tam bir ağırlık, hem fiziksel hem duygusal!
Sonra hafif uyku hali. Bir bitiş, ve yeni başlangıçlar.
Uykuyla, uyanıklılık arası gidip gelmeler... Belli belirsiz netlikler... Bir araya gelmeyen bağlantılar, aldanışlar, kırılmışlıklar... Sonra Toparlanma hali.

1998-2009 arası hayata verilen ciddi bir ara!

Ama artık uyanma vakti geldi. Sene 2010! Tam 12 sene önce yattığım uykudan uyanma vakti! Artık vitesi büyüttüm. Koşmaktan da, düşmekten de korkmuyorum. Nasılsa ben yapıyorum. Yaptıklarıma değil, yapamadıklarıma üzülürüm artık. Her ne yaşanmışsa kabulümdür!

İlk adımı kendime atıyorum. Bu sefer kararlıyım! Geri adım atmak yok! Ve... Oldu işte. İstediğim ilk haber 1 dk. once geldi! (15/03/2010 - 14:51) Artık tek yaptığım hayatım için istemek! Sadece istemek. Gerisi zaten çorap söküğü gibi geliyor.

Bu bölüm bitti. "at the and of the part." Bölüm içinde birkaç başlığa (...) konuldu. (to be continued) En azından şimdilik. Geriye dönüş olmayacak ama birkaç başlık da burada bitmeyecek. Devamı, yazılmaya en uygun zamanda itinayla yazılacak!

Kendime 3 aylık bir Kisisel DETOX Paketi hazırladım.

Paket İçeriği:

1. Uyku düzeni önemli / daha çok dikkat edilecek... İlk 1 ay: 8 Saat! Sonraki 1 ay: 7 saat 3. ay:6 saat...

2. Kilo verme süresi biraz hızlandırılacak! Rejim desteğiyle...

3. Alkol alımı azaltılacak. (Kiloyada pas.)

4. Şeker tüketimi ara öğünlerle sınırlı olacak!

5. Karamelli kahvelere en az 3 ay ara verilecek!

6. Yenilenlere dikkat edilecek. Abartılmayacak.

7. Daha çok su tüketilecek!

8. Gazoz da artık hayatımızda yok! Ciddi bir süre!(En az ilk 3 ay)

9. Reiki 1' e uyumlanma. Ertelemek yok artık. Yaş 28 daha ne kadar erteleyebilirim ki! YETER!

10. Daha az Tv. Daha çok film ve kitap! 3 ayda, birikmiş 50 küsür film bitmeli!

11. İnternet kullanımı da sınırlandırılacak! (Film ve kitaplarla ara kapatılacak.)

12. En az iki defa yüz yıkanacak, krem ihmal edilmeyecek.

13. Makyaj azaltılacak! (Zaten ne yapıyorsun ki diyenler olabilir, ama cildi de yenilemeli.)

14. İşe kanalize olunacak! İşe başladığında da mutlaka para biriktirilecek.

15. İlk maaşla ilk once kumbara alınacak!

16. En kısa zamanda evraklar düzenlenecek. Kütüphane 3. raf bu akşam itibariyle (15.03.2010) toplanacak.

17. Yıllardır yapılacak diye beklenen okuma bugün itibariyle yapılacak! (15/03/2010) 51 adet!

1 / 2 / 3 / 4 / 5 / 6 / 7 / 8/ 9/ 10/ 11/ 12/ 13/ 14/ 15/ 16/ 17/ 18 / 19 / 20 / 21 / 22 / 23 / 24 / 25 / 26 / 27 / 28 / 29 / 30 / 31 / 32 / 33 / 34 / 35 / 36 / 37 / 38 / 39 / 40 / 41 / 42 / 43 / 44 / 45 / 46 / 47 / 48 /49 50 / 51

18. Kahvaltı evde yapılacak.

19. Kahve en çok 3 adet (günde) tüketilecek ve içilen kadar su tüketilecek!

Bugün: 15/03/2010 Kilo: 77.7

Deadline: 15/06/2010 Kilo:

Bakalım her şeye karşı gösterdiğim sorumluluğumu kendime de gösterebilecek miyim? 15 Haziranda göreceğiz...

BUGÜN... An, sadece şu an... Gerisi yalan...

2010-03-10T20:04:00.015+02:00

Dün yaşandı bitti, yarın meçhuldür. Öyleyse gün, BUGÜNDÜR! Carpe diem!

Yıllarca okudum, duydum, teselli olsun diye söylendi, bazen de ben söyledim. Kimilerinin hayat felsefesiydi, kimilerinin kimlik arayışı, kimileri gerçekten inandı, kimileri gerçekten inanmak istemedi. Ama bu gerçeği değiştirmedi. Hayat bir şekilde devam ediyorsa ettiği zaman şu andı. Dün yaşanmıştı. Yaşanmışa çare yoktu. Yarın daha yazılmamıştı. Yarını yazacak olan da bugündü.

Senelerce kumdan kaleler yaptım dalga boyunca. Bir dalga alıp götürürdü onca emeği bir defada. Geriye beyaz köpükler kalırdı bana. Üzülürdüm, ağlardım. Yarına dair umudumu yitirirdim. Belki umudumu yitirirdim o an için, ama yine devam eder, yapardım kalelerimi. Vazgeçmedim kalelerimden de, bana kalan beyaz köpüklerden de. Vazgeçmediğim yarınımdı aslında. Her defasında daha büyüğünü yaptım. Yıkılmaz zannederdim. Yine yıkılırdı. Sonra anladım ki seçtiğim oyun yanlış değildi. Sadece oynamayı seçtiğim yer yanlıştı. Sonuçta bana kalan, iyi kale yapabiliyorum artık.

Yarınını değiştirmek istiyorsan işe bugününü yaşayarak başlamalısın. Öğrendim. Çünkü elinde olan tek gerçek, bugündür. Bugün ağlamayı tercih ediyorsan, yarın da ağlayacaksın. Bu kaçınılmaz. Ancak bugünü yaşamayı tercih edersen, yarından umudun olabilir. Sadece şu anı yaşamak... Tüm gerçekliğiyle, nerede, nasıl veya kiminle... Bir önemi yok! Sadece şu an nefes alıp verebiliyorsan, bunun tadını çıkart.

Sadece şimdiyi yasarsan; hayat da, yaşadıkların da, yediklerin de, içtiklerin de sana keyif verebilir. Hayattan zevk almak an meselesidir. Bu nedenle, büyük cümleler kurulmamalıdır. An' a sığmaz o büyüklükler. Hayat basittir çünkü. Susadığında su içmek gibi, bir bebeğin sana gülümsemesi gibi, herhangi bir desteğe ihtiyaç duymadan yürümek gibi...

Eskisi kadar aceleci değililm artık. Zamanı var her şeyin biliyorum. Ne geçmişe dalıyorum ne geleceğe takılıyorum. Sadece şu anın keyfini, anlamını yaşıyorum. Çünkü şu anın anlamı, geleceğin keyifli olmasını sağlıyor. Biliyorum.

Hayatı anlamsızlaştırıp, içselleştirerek zorlaştıran bizleriz aslında. Bu nedenle yaşadıklarına sorumlu arayacaksan illa ki, aynadaki aksindir tek sorumlu olan. Gerisi yalan. Sadece sensin bu dünya da tek gerçek olan.

Kendiliğinden, ani, sessizce ama derinden...

2010-03-09T17:57:00.006+02:00

Ne zaman bırakmıştım yazmayı? Nedeni neydi? Bu sorular sorulana kadar farkında değildim aslında neyi bıraktığımın da, neden bıraktığımın da! Farkında olmadığım, şimdilerde hatırlayamadığım bir sürü nedeni vardı aslında...

Ama bu soru sorulduğunda, gözümdeki sis perdesi aralanmaya başladı. Bir süredir gördüğüm her şey, baktığım her yer fluydu. Net olan sadece seslerdi. Duyduklarım zaman zaman benim dışımdaydı. Ama çoğunlukla da içimde. Hepsi de çok nettiler!

Bu soruyla netlik, önceliğini kelimeler aldı. Sis bulutu dağılmaya başlamıştı. Artık duyduklarım kadar gördüklerimde netleşiyordu. İçimde özenle sakladığım kelimeler, birbiri sıra diziliyor ve kontrol edilemezcesine büyüyordu içimde. Artık sadece kendime saklayamazdım hiçbirini. Biliyordum. Hissediyordum.

Zamanı gelmişti. Kelimelerimin üzerinden, süresini bilmeden örttüğüm örtüyü kaldırdım. Kelimelerim özgürdü artık. Ama zamansızlıkta ürkekleşmişlerdi. Cesaretlendirilmeye ihtiyaçları vardı. Kapı eşinde son bir gayret, cesaret rüzgarını bekliyorlardı, adım atabilmek için. Uçmaya hazırdılar. Ama işte körelmişliğin pençesinde bir tek dokunuştu bekledikleri...

Zaman yoktu artık! Zaman dardı. Zaman çok yaklaşmıştı. Kendi zamansız dünyasından, şimdiye yol alma vaktiydi. Hazır körelmişliğin, hazır heyecanın getirdiği nefes ritimsizliği de ritmini bulmuşken, çanlar çalmaya başlamıştı.

Hazırdı. Zamansızca tek başına dinlediği yaşanmışlıkları dinlemek, artık karşı kıyının işiydi. Şimdi özgürce o rüzgarla dans etme vaktiydi. Kendisi bile farkında değilken, şiir gibi bir dans başlamıştı bile. Kendiliğinden, ani, sessizce ama derinden...

PS: Anın içinde soru sorarak dürten aylinse; sana, bana ve daha nicesine...

REIKI GUNLUGU -2

2010-03-09T15:49:00.003+02:00

Kapalı kutu ben için durum bir hayli ağır aksak devam etmekte. Lakin kendime bile kendimi bırakamadığım teşhisi konuldu!?! Yaaalaaannn (Yaban efektiyle okuyunuz.) Tabi ben istediğim kadar yalan diyeyim gerçeklik payı mevcut. Evet bazen devrelerim yanıyor. Kabul ediyorum. Allah' tan kendi kendini tamir edebilen yapıları var!

Reikide geldiğimiz ve yine tıkandığımız nokta REIKI 1'e uyumlanma aşaması. Uyumlamaya karar vereli yaklaşık 3 belki 4 hafta oldu. Ama henüz başaramadık.

Uyumlanma da o kadar basit bir süreç değilmiş hani. En az birkaç saat sürermiş. Bir gece önce iyi uyumalı, dinç ve zinde kalkılan bir günde yapılmalıymış. 21 günlük inziva diyeti varmış. Et yok, alkol yok, sebze ağırlıklı beslenmece vs...

Gece hayatıma ara verebildiğim an uyumlanacağım da işte o ne zaman olacak, onu kestiremiyorum. Bir de sonrasında neler olacak, düşündükçe bir hayli meraklanıyorum...

to be continued...

8 MART! Illa ki kutlanacaksa, bu yazımla kutlayanları kutluyorum.

2010-03-08T13:15:00.008+02:00

8 MART Dünya Kadınlar Günü! EEee 9 Mart' ta kadın olmuyor muyuz? 365 Günde 1 gün kadınlara verildi diye, bir zil takıp oynamadığımız kalıyor. Üstelik bugünün neden Kadınlar Günü olduğunu bilmeden kutlayanlara, ayrıca kutlu olsun bugun!

Bu dünyanın yarısı kadınlardan oluşuyor, deniliyor. O zaman, neden yılın yarısı KADINLAR GÜNÜ diye kutlanmıyor? Herkes kadın haklarından bahsediyor da, neden kadınlara HAK gibi verilen bir gün kutlanıyor? Neden kadın hakları verilmeli diye yaygara kopartılıyor? Yaşama Hakkı vermek neden erkeklere bırakılıyor?

Bugün herhangi bir yaşanmışlığın yıl dönümü değil! (Temsili bir gün kabul ediliyor.)
Bugün bir memleketin özgürlüğüne kavuştuğu gün değil!
Bugün dünyanın akışını değiştiren bir olay yaşanmadı!
Bugün gelecek için çok önemli bir bilgi icat edilmedi, keşfedilmedi!
...

Bu nedenlerle ki bence, kutlanmaya değer bir durum yok bugün! Neden genele mal edilmiş bir gün, sadece 1 Gün hatırlanmak (hatırlamak) için kutlanır? İşte bunu benim anlayabilmem cidden pek mümkün değil!

Bugün 8 MART! Bugün benim için kutlanacak herhangi bir gün değil. Ama illa ki kutlanacaksa, bu yazımla kutlayanları kutluyorum.

PS: İnsanlığın yaşadığı bir trajediyi sadece 1 gün hatırlamayı tercih edenlere de günün anlam ve önemini anlatan aşağıdaki yazıyı armağan ediyorum. Kabul ola...

"Birleşmiş Milletler tarafından 1977 yılında ilan edilen 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nün geçmişi çok eskilere dayanıyor.
Kadınların erkeklerle eşit haklara sahip olmak yolunda verdiği savaşın temsili başlangıcı 8 Mart 1857 yılında ABD’nin New York kentinde başladı. Konfeksiyon ve tekstil fabrikalarında çalışan 40.000 işçinin insanlık dışı çalışma koşullarına ve düşük ücrete karşı başlattığı grev, polisin saldırısıyla kanlı bitti. Saldırı sırasında çıkan yangında çoğu kadın 129 işçi can verdi. İşçilerin cenaze törenine 100 bini aşkın kişi katıldı.
1910 yılında Danimarka’nın Kopenhag kentinde toplanan 2. Enternasyonale bağlı kadınlar toplantısında, Almanya Sosyal Demokrat Parti önderlerinden Clara Zetkin, bu yangında yaşamını yitiren 129 kadın işçi anısına 8 Mart gününün Dünya Emekçi Kadınlar Günü olarak kutlanmasını önerdi. Kadın hakları hareketini, özellikle oy hakkını onurlandırmayı amaçlayan Kadınlar Günü önerisi oy birliği ile kabul edildi.
1975 yılında Dünya Kadınlar Yılı’nı ilan eden Birleşmiş Milletler Örgütü, 16 Aralık 1977 tarihinde 8 Mart’ın tüm kadınlar için Dünya Kadınlar Günü olarak kutlanmasını kararlaştırdı. Kadınlara eşit hakların verilmesinin Dünya barışını güçlendireceği kabul edildi.
Böylece 8 Mart, dünyada kadınların yüzyıldır yürüttüğü özgürleşme mücadelesinin kutlandığı ve kadınların güncel taleplerinin ifade edildiği bir gün haline geldi."
Kaynak: http://arsiv.ntvmsnbc.com/news/260227.asp

maNga' yi severim. Tanisalardi onlar da beni severdi...

2010-03-05T14:55:00.008+02:00

Bir Kadın çizeceksin/Bitti Rüya./Dursun Zaman/Dünyanın sonuna doğmuşum/Cevapsız sorular/ We could be the same...

Onlara dair çok ama bir o kadar da az yazacak konu var... Çok; çünkü oldukça derin, insana geçen, insanla özdeşleşen bir tat var onlarda. Az; çünkü o kadar yalın, net ve direk anlatıyorlarki dertlerini kelimeler kifayetsiz kalabiliyor. Çok şey anlatacakken maNga dediğinde dopdolu sözler, anlamlı bir iki kelimeyle süslü bakışlardan öte gitmiyor... Neden? Çünkü düşündükçee uzaklara doğru götürüyor, sizi sizden dahi alıp... Nasıl yapıyorlar bilmiyorum. Ama gayet başarılılar biliyorum!

Ben sevdiğimin farkında olmadan içten içe sevdim. maNga'yı. Bendeki serüvenleri, "Bir kadın çizeceksin" ile başladı. İsimleri, cisimleri yoktu meydanda.Kliplerindeki hikayeler izlenilesiydi... Git gide işleyerek "Bitti Rüya" ile devam ettiler. Farkında olmadan kafa sallayarak onaylarcasına dinledim ne kadar sürdü bilmiyorum... "Dursun Zaman"'ı Göksel'le söylediler. İnanılmazdı. Ve son albümlerindeki "Dünyanın sonuna doğmuşum" Bangır bangır ofis, ev ayırt etmeksizin dinledim, dinlettim... "Cevapsız sorular" ve diğerleri... Ben dinlerken herkes dinledi. Ben severken herkes sevdi. Çünkü, herkesten bir parça vardı, dününden, bugününden...

Ve Eurovision teklifini kabul ettiler! Yüzümdeki tebessüm şarkıyı dinlediğimde kontrol edemediğim bir heyecanla birleşti. "We could be the same"! Sözler çok anlamlıydı. Müzik başından sonuna ritmini kaybetmiyordu. Şarkı çok iyidi. En başından beri kesin ilk 3 diyerek dinledim. Yanıltmadılar... 2. liği aldılar.

Şimdi yeni adımlarını bekliyorum. Yine hepimizi alıp götürecekler, herkes kendi gerçekliğinde yolarına devam edecekler. Herhangi bir zamanda, herhangi bir yerde, anice, bir bütünün içinde olup, dışında tutabilmelerini seviyorum. maNga' yı seviyorum.

CAN YUCEL' DEN...

2010-03-05T14:14:00.006+02:00

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım..
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil..
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım.
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım..
Fakat,hakkedermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım..
''Sana ihtiyacım var, gel ! '' diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ''git'' dediğimde anladım..
Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..
Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş, sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş...

Can YÜCEL

PS: Paylaşmadan geçmek olmazdı. Hayata kısa bir ara için... Sadece kendi gerçekliğinden sana gelsin, dilerim...

2010-03-04T11:30:00.003+02:00

İyilik yap denize at!
Beklenti yok hayal kırıklığı yok!
...
Almadan vermek Allah'a mahsus! Öyle mi gerçekten?

Günümüzde her şey çıkar ilişkisine dönmüş(müş)! Sevgililer bile çıkarcı olmuş (mu) acaba? Kadına sorsan birlikte olunacak erkek yok, erkeğe sorsan birlikte olunacak kadın yok! Bir kısır döngüdür gidiyor hayırlısı bakalım...

Kimse kimseden emin olamıyor. Neden? Çünkü kendinden emin olamıyor. Hep acabalarla yola çıkıyor. Kendince kurup, yazıp bir güzel de oynuyor. Memlekette herkes oyuncu masallah! Herkes oyuncu olmasına oyuncu da, neden neredeyse tüm sahneler tek kişilik?

Yanlızlık iyidir. Lafım yok. Ama güzel olan yanlızlık, seçilmiş olanıdır. Seçmek zorunda kaldığın değil! Kalabalık Yanlızlar Cumhuriyeti gibiyiz! Etraf insan kaynıyor ama herkes yanlızlıktan müzdarip. Ne yaman çelişki ama... Herkesin korkusu kansızlık.!

Herkes birbirinin kanını emiyormus! Emsin! Kan vermek iyidir hem, vücudu da tazeler... Yenilenirsin. Buradaki mevzu vermek değil hem. Buradaki mevzu, verdiğin kadar alabiliyor musun? Önemli nokta o! Yoksa, herkes zaman içinde birbirinin kanını çekmiyor/emmiyor mu?

Kan: Yaşamsal Sıvı. Öyleyse karşındakinin ihtiyacı varsa, ver gitsin. Ver ki, senin ihtiyacın olduğunda da alabilesin.

Artık vermeden almaların devri bitti. Hayat karşılıklı alışveriş... Yaşadıklarına şükret derim ben. Çünkü, senden gidenin de sana gelinin de bir nedeni var! Gidene çok da fazla üzülme. Üzülme ki, gelene daha iyi yer açılsın. Birbirine benzesede yaşadıkların aynı değil. Sen değiştikçe dünya yerinde saymıyor. O da seninle birlikte değişiyor. Baktığında gördüğün manzarayı beğenmiyorsan, baktığın pencereyi değiştir. Cephe 360 derece. Nasılsa sevdiğin bir manzara var orada.
Sadece bak! Gördüğünde, orada seni bekliyor olacak!...

DURUMLAR...

2010-03-03T16:37:00.006+02:00

İyi / Kötü / Güzel / Çirkin / Doğru / Yanlış... YOKTUR! Sadece DURUMLAR vardır.

Son zamanlarda herhangi bir sıfat kullanırken daha bir düşünür oldum. Öyle garip olaylar üst üste geldi ki, artık sıfat kullanmak kabusa dönüşmeye başladı.

Bir öncekinde yanlış gelen bir sonrakinde ışık hızıyla doğru gelmeye başladı.
Bir çorap bir kadında ne kadar korkunç geldiyse, bir başkasına o kadar yakışmıştı.
Bir arkadaşın için iyi olan, bir başkası için kötüydü...

Eee, o zaman tüm yaşanılanlar neyin nesiydi? Nasıl sıfatlandırılırdı? Sıfatlandırma; neye göre, kime göre, ne zaman, nerede yapılırdı? Sıfatlandırma yoksa kalıplandırma mıydı? Neden her şeyi bir kalıba sokmalıydı? Gerçekten her şeye uygun bir kalıp var mıydı?

İyi / Kötü / Güzel / Çirkin / Doğru / Yanlış... YOKTU! Sadece DURUMLAR vardı.

Artık cümlelerde bir sıfata yer verilirken genelleme yapılmamalıydı... Kişisel görüş olduğu belirtilmeli ve mutlaka başına BENCE eklenmeliydi... Ortalama yaşayamazken, her şeyi bu kalıplara sokmak da neyin nesiydi?

Sakin kafayla düşününce, aslında seninle benim aramda ne fark vardı? Fark yoksa sıfatlara da, kalıplara da gerek yoktu! Yaşanan AN vardı. Ve o an kendi sıfatını kendi yaratırdı. Sana düşense, sadece YAŞAMAKTI!

GULMEYI coo...k ozlemisim! Dün gece yeniden hatırladim.

2010-02-28T21:35:00.008+02:00

Dün sabah ciddi bir ağrı hissiyle uyandım. Sol taraftan boynum tutulmuş. Ağrısı sırtıma kadar vuruyor. Gözlerimi açmadığımı hayal edip, kendimi bunun gerçek olmadığına inandırmaya çalışsamda nafile. O kadar gerçek ki. En ufak harekette ben burdayım diyor. Sol taraf iptal! Ama olamaz. Bugün cumartesi! Serpil'in doğum günü. Akşam program var. Orada olmalıyım! Ahhh... Boynum!

Ne yapmalı, ne etmeli derken tüm gün boynumdaki sıkışıklığı çözmek için neler yapmadım ki... Bengayla ovdum, sıcak tuttum, kas gevşetici aldım. Yok, bana mısın demiyor. İnatçı mı inatçı. Ama ben daha inatçıyım! Akşam gideceğim. Tüm gün kanapede, yatakta tek göz açık(kas gevşeticinin sersemletici etkisiyle) resmen harp içindeydik boynumla...

Akşam ancak 6 gibi kendime gelip, ayaklandım. Duşumu aldım, giyindim. Boyunuma da yün atkımı doladım. Attım kendimi dışarıya. Dedim... O inatçıysa ben daha inatçıyım! İyi ki inat etmişim...

Dün akşam uzun zamandır unuttuğum, yaşamak için gerekli olan yegane duyguyu yeniden hatırladım. Ağrıydı, sızıydı, tek tarafla idare ederken kafam karmakarışıktı. Ama bildiğim tek gerçek; sadece ama sadece, koşulsuz, amaçsız, saçma sapan, ciddi ciddi GULMEYI coo...k ozlemisim!

Çok güzel bir gece geçirdim. Canım arkadaşım Serpilim'in doğum gününü çok güzel, eşsiz, inanılmaz eğlenceli geçidik. 3,5 saat hiç ara vermeksizin kontrolsüzce güldük, eğlendik, yedik, içtik. Çok güzel insanlarla birlikte çok ama çok eğlendik! Sol tarafım gecenin nazar boncuğuydu. Beni yarı yolda da bırakmadı. =)) Daha iyi şimdi...

GÜLMEYI coo...k özlemişim! Dün gece yeniden hatırladım. Unutmaya da hiççç niyetim yok! Hala gülüyorum... Şanslıyım. Biliyorum... =))

PS - Special Note Serpil'e: Serpilim iyi ki doğdunnn... Yeni yaşın süper geldi, böyle de devam etsin... Seni Seviyorummm...

NEDEN?

2010-02-18T14:30:00.003+02:00

Neden hep karmaşık duygular beni bulmak zorunda?
Neden hep olmadık zamanlarda alacaklı gibi karşıma çıkıp benden hesap soruyor?
Neden unutmak istediğim her şeyi tek bir hamle ile geri getiriyor beynime, ruhuma, kalbime? Neden her defasında kalbimdeki acı azalacağına hep katlanarak artıyor?

Unutmak diye bir şey yok. Unutmak sadece ertelemek hayatın içinde! Hayat ne kadar anlamsız yer yer. Bu anlamsızlık mı onu vazgeçilmez kılan? Yoksa hepsi mi koca bir yalan?

(sg-03.2002)

GRI

2010-02-18T14:07:00.002+02:00

Hayata da egemen olan rengin gri olduğunu öğrenmem çok geç olmamıştı. Siyah ve beyazın ince ayar ortası. Ortalama hayatların rengi gri. Belki de ben beceremediğimden ortalama yaşamayı, sevmiyorum griyi yaşamayı.

Yaşamın içinde hep siyahı siyah, beyazı beyaz aradım durdum ben. Ama gördüm ki hiçbir şey siyah ve beyaz gibi değil. Aslında ne siyah var, ne beyaz.

Eee tüm renkler aynı hızda kirleniyormuş önceliği beyaza vermişler. Geceye karanlık çöktüğünde gece bile siyah değil aslında. Ne de olsa her karanlıkta bir ışık yok mu sonunda.

Ne beyaz beyaz, ne de siyah siyah. İçinde tonlar gizli. Bakmayı bildiğinde görebildiğin. Adsızlığı da buradan gelir. Gördüğünde adı sen olabil diye.

Kim bilir...

(sg-1998)

Risk...

2010-02-18T11:34:00.008+02:00

Gülmek, "SAF" denme riskini göze almaktır.
Ağlamak ise; "DUYGUSAL" görünme riskini...
Birine yakınlaşmak, "KENDİNİ KAPTIRMA" riskini,
Duygularını açmak, "KENDİNİ ORTAYA KOYMA" riskini,
Hayalleri ve düşünceleri sergilemek ise; "ONLARI BAŞKASINA KAPTIRMA" riskini göze almaktır.
Sevmek, "KARŞILIK GÖREMEME" riskini...
Yaşamak ise; "ÖLME" riskini göze almaktır.
Umutlanmak, "HAYAL KIRIKLIĞINA UĞRAMA" riskini,
Çabalamak ise; "BAŞARISIZ OLMA" riskini göze almaktır...

Ama riskler yaşanmalıdır. Çünkü hayatımızın en büyük riski hiç risk almamaktır. Hiç risk almayan kişi, belki acı ve üzüntülerden konunabilir ama büyüyemez, sevemez, değişemez, hissedemez, öğrenemez.
Garanti arayışlarıyla zincirlenmiş bir köle olarak yaşarken, bedelini; özgürlüğünü kaybederek öder. Sadece riski göze alabilen kişi hürdür.

Leo F.Buscaglia

Reiki Gunlugu -1

2010-02-17T10:34:00.008+02:00

Reikiye başladım başlamasına da, önemli olan başlamak kadar devam da edebilmek! Çeşitli fizyolojik, meteorolojik ve psikolojik sebeplerden dolayı aksak topal bir şekilde devam ediyoruz. O bana, ben de ona alışma dönemi yaşadık bitti, gitti diyorum. (İnşallah düşündüğüm gibidir.)

Reiki masterımla bugüne kadar toplam 4 defa buluştuk ve çalıştık. 4 Seansta birbirinden entersan bir farkındalık getirdi ve getirmeye de devam edecek. Detaylardan bahsetmemem gerekirmiş. Her insan farklı yaşadığından, beklentileri yükseltmemek veya beklentileri düşürmemek adına. Neyse... Enerji garip bir şey! ( Lost izleyenlere dip not: Ben kara dumanı gördüm!)

Bu 4 seansta neler oldu?

Genel olarak, ben kendimdeki başlıca aksak noktayı tespit ettim. Bende kontrol edemediğim her etkiye, tepki geliştirme davranışı var! Eeee enerji de kontrol edilebilir bir şey değil. Her nesnenin, her insanın, havanın bile bir enerjisi var. Her enerjiyi aynı anda kontrol etmeye kalkarsam kendim kısa devre yapıyor(muşum)um.

Davranış kalıplarını değiştirmek zordur malum. Zordur ama imkansız değil! =)

Çalışmalar devam ediyor. Dolayısıyla da buluşmalar bir hayli aralıklarla olabiliyor. Kafalar karışık tabi. Ama net olan bir gerçeklik var ki; bu evrende müdahale edebildiğin ( kontrol edebildiğin ) yegane olgu KENDİNSİN! Başka hiçbir şeye müdahale gücün yok. Enerjiye daha sonra ayrıca değineceğim.

Benden "Farkındalığımın artmasına" gelsin şimdi o zaman... sertab erener - bu böyle (murat uncuoğlu & emre dündar)

http://fizy.com/s/1agw0g

Bir Kitap Okudum! Hayatim degismeye basladi...

2010-02-15T17:19:00.017+02:00

"Evrenden Torpilim Var!..." - Aykut Ogut
Kitabın arka yüzünde şu metin yazılıydı:
> Siz hiç 150 kilo oldunuz mu? Sizin hiç yabancı bir ülkede bavulunuzu kaybettiğiniz, sabahları mısır gevreğine bira döküp hayatta kalırken günlerce tek kelime bile konuşmadığınız, dayak yedikten sonra girdiğiniz komadan bir gözünüzü kaybetmiş olarak çıkıp, tekrar parklara döndüğünüz, annenizi kaybettikten sonra hapiste yatarken babanızı kaybettiğiniz oldu mu?
Benim oldu.
Peki ya sonra o yabancı ülkenin dilinde şakır şakır konuşup hatta seslendirme yönetmenliği bile yaptiğiniz, o ülkedeki filmlerde başrol oynadığınız, 70 kilo verip filinta gibi olduğunuz, yeni ve mutlu bir hayat kurduğunuz, elinizi attığınız her işi altın yumurtlayan tavuğa çevirdiğiniz, her saniyenizi gülümseyerek geçirdiğiniz, hayatta her şeyi elde etmeye başladığınız oldu mu?
Benim oldu.
Nasıl mı? Gelin anlatayım. ≥

İşte böyle... Bu önsözü okuduktan sonra kitaba resmen dalıp, her şeyden uzaklaşıp sadece bir an evvel okumak geliyor içinizden. Neymiş diyorsunuz? Iyiymiş bu kitap yaa... Kim dedin? Vayy adama bak neler yaşamış...
Bazı filmlerin fragmanları vardır. İzlersiniz, gitmek için heveslenirsiniz. Gidersiniz de. Film biter ciddi hayal kırıklığı yaşarsınız bazen. Film zaten fragman kadardır. Ötesi yoktur. Fragman büyük beklentiler yaratır. Filmse, bir bir beklentilerinizi tuzla buza çevirir. Bazı önsözler de, kitap hakkında inanılmaz gizemli yazılır, beklentileri yükseltir. Aynı bazı filmlerden çıktığınızda yaşadığınız, hayal kırıklıklarını yaşatır. Ama sizi temin ederim ki " Evrenden Torpilim Var!..." önsözünden çok daha fazlasını size sunuyor. Kitabı, kendi düşüncelerinize kahkaha atarak okuyorsunuz. Kendinizin ve yapabilceklerinizin düşüncesi sizi sarıp sarmalıyor. Heyecanlanıyorsunuz.
Ben daha fazla yazmayacağım. Siz ancak kendiniz okuyarak, gerçekliğinizi yaşamalısınız!
Evrene gülümseyin ki, size göz kırpsın!

Evrenden Torpilim Var!...
Aykut Ogut
Dharma Yayinlari

GUNAYDINN!

2010-01-28T10:48:00.006+02:00

Bugün bembeyaz bir örtünün altında uyandı İstanbul!
Bugün yeni bir gun.
Ve bir(!) gün uyandığında, anı olacak BUGÜN!
Kendine "günaydın" diyerek uyan bugüne derim.
Ben öyle yaptım.
Sen de yap derim!

Tamamdır. Durum şarkım budur! Yorumsuz!

2010-01-17T21:57:00.008+02:00

BAHAR

Sen bana müjde misin umut musun sevgili
Kim demiş mevsim bitti ufukta göründü kar
Bu kaçıncı bahar sakın sorma sevgili
Benim yorgun gönlümde aşkının telaşı var
Bu kaçıncı bahar sakın sorma sevgili
Benim olgun gönlümde aşkının telaşı var

Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum
Yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar
Ayrıca bunun seninle ne ilgisi var
Tabi ki ben böyle olduğum için bahar
Çünkü sana değdiğinden beri ellerim
Bütün kış dallarında tomurcuklar var

Sen vaat misin lütuf musun sevgili
Kim ne derse desin al beni sinene sar
Yaşanmış baharları unut gitsin sevgili
Benim gönül ülkemde bir tek senin aşkın var
Yaşanmış baharları unut gitsin sevgili
Benim yorgun gönlümde bir tek senin aşkın var

Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum
Yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar
Ayrıca bunun seninle ne ilgisi var
Tabi ki ben böyle olduğum için bahar
Çünkü sana değdiğinden beri ellerim
Bütün kış dallarında tomurcuklar var

Söz: Ayşe Kulin
Müzik: Candan Erçetin

http://fizy.com/s/1blkup

Bugün Cuma! Mı acaba?

2010-01-15T11:24:00.005+02:00

Çocukluğumdan beri Cumaları severim. Bende ayrı bir yeri vardır.
Çocukluğumun cumaları... Benim için ne çok anlama gelirdi...

Okulun son günü demekti,
Ertesi gün tatil demekti,
Mac Gyver günü demekti,
Köfte, patates, pilav, kola demekti...

Özlüyorum çocukluğumun Cuma günlerini. O zamanlarda çok anlamlı gelmezdi, büyüdükçe daha çok farkına vardım bendeki önemini...

Ben büyüdükçe değişti cumaları... Artık eskisi gibi anlamları yoktu. Ertesi gün tatil değil, iş günüydü! Cuma yemekleri yoktu... Mac Gyver' i çoğu kimse hatırlamaz olmuştu...

Değişti cumaları, çok değişti....

Bugün cuma! mı acaba? diye düşünüyorum. Değişti cumalar... Eskisi gibi çoşku vermiyor artık bana...

Cuma! Dedikçe yabancılaşıyorum. Neler oluyor bana?

Bugün Cuma! Ama ben hiç Cuma havasında değilim. Bir garip haller içindeyim!

Hayırdır inşallah...

BASKA DILDE ASK!

2010-01-06T17:31:00.007+02:00

İzlenmeli, izletilmeli... Dönemsel unutkanlıklar nedeniyle ara ara yeniden izlenmeli, izletilmeli.

18 Aralık' ta vizyona girdi. Senaryosunu Mert Fırat-İlksen Başarır yazdı. Mert Fırat baş rollerden birini oynadı. İlksen Başarır yönetti.

Uzun zamandır bu kadar keyifle izlediğim bir film olmamıştı. Dikkatimin dağılmadığı, kelimelerle dans ettiğim, ayrıntılarla keyiflendiğim bir film izledim bu hafta sonu!

Az kelimeyle çok şey anlatan bir film "Başka Dilde Aşk." İnsana ne kadar çok konuşup, hiçbir şey anlatmadığını bağıran bir film izledim bu hafta sonu. Nasıl film arası olduğunu, nasıl bittiğini anlamadığım... Bende enteresan bir farkındalık yarattı. Duygu sömürüsü yapılmadan da, küfür edilmeden de bir film yapılabildiğini hatırlattı. Neden uzun zamandır Türk Filmlerine gitmediğimin cevabını verdi bana.

İnandım TV'de izlediğim Mert Fırat'a. Filmden bahsederken gözlerindeki o ışıltıya. O da filmini kısa, net ve az kelimelerle anlatmıştı. Etkilendim. Filmi izledikten sonra daha çok etkilendim.

Dikkatimin dağılmadığı, kelimelerle dans ettiğim, ayrıntılarla keyiflendiğim bir film izledim bu hafta sonu!

İzlenmeli, izletilmeli... Dönemsel unutkanliklar nedeniyle ara ara yeniden izlenmeli, izletilmeli.

Ps: Bu arada film müzikleri müthiş. Henüz soundtrack albüm piyasaya çıkmamış ama hazırlıkları devam ediyormuş.

BİR DÖNÜSÜM HİKAYESİ: REIKI

2010-01-06T15:52:00.008+02:00

İçimde bir volkan varmış. Haberim yokmuş.

Patladı, patlayacak. Bildiğin saatli bomba. Zamanını kendi belirleyecek. Tıpkı doğum gibi, tıpkı ölüm gibi. Başlaması da habersizce oldu zaten. Apansız, hesapsız...

Bir öğleden sonra bir güzellik salonuna gittim arkadaşımla. İşten ayrılmışım, kafamda tonla acabalar, nedenler, çünküler, amalar, aslındalar... Kendimle bile konuşmadığım zamanlar.

O zamalarda gittim bu güzellik salonuna. Salonun sahibi arkadaşımın arkadaşı. Klasik bir tanışma gibi başlamışken, 5. dakikasında kendi özel tanışmasına dönüşüverdi. Sıcacık bir gülüşle tanıştık Yasemin'le. Arkadaşımın arkadaşı, benim de arkadaşım oluverdi 5. dakikada.

Ben kendimi açmasamda hisseden biri vardı karşımda. Yasemin bir REIKI MASTER. Bazı insanlar vardır. Hayatınıza girmelerinin de, çıkmalarının da sebebi vardır! Yasemin de böyle biriydi benim için. O gün tanışmamızın, arkadaş olmamızın bir nedeni vardı. Doğum günümden 1 hafta önceydi. 27 Yaşımın hediyesiydi.

Hayatım kıymetlimdir, içini açmam kimselere kolay kolay... Ama bu kontrolsüz tanışma, arkadaş olma yine kontrolsüzce beni bambaşka bir yolla kesiştirdi. REIKI! Doğum günümden bir hafta sonra REIKI' ye başlamaya karar verdim.

Evrenin bana hediyesini kabul ettim. Bir dönüşümün içindeyim şimdi. Süreci de genel hatlarıyla yazacağım. Bakalım sonunda nasıl bir BEN olacak.

Dönüşen Şeyda' ya "Yeni BEN" diyorum. Bugünümle ayırt edebilmek için.

Kendime söz vererek serüvene başlıyorum!

Bugünden sonra yapacağım her şeyi kendim için yapacağım.

to be continued...

İstanbul' da bir PUB.. INDIGO PUB!

2009-12-09T20:28:00.012+02:00

Herkes Pizzasını öve öve bitiremedi... Övenlerden biri "Türkiye' de yediğim en güzel pizza." bile dedi. Tarafımdan eğlencesi, mekanı, ortamı daha önce test edilip onaylanmıştı. Ama yemekleri özellikle de pizzasını onaylamak doğum günüme kısmet oldu. Pizzasını beğendim. Ama pizzasından daha çok MAKARNAsını beğendim. Gerçektten hakkıyla yapılmış, yapılırken şefin tarzıyla birleşmiş çok güzel bir pesto soslu makarna yedik. Tadı hala damağımda. Pizzası standart iyi bir "italyan pizzası." Makarnası muhteşem! Bence mutlaka denenmeli. Yemekten sonra hem bugünün hitleriyle, hem de şaşırtan derecede herkese dokunabilen müzik kalitesiyle, eğlence tam gaz, gecenin ilerleyen saatlerine kadar devam ediyor. Eğer İstanbul' da personeliyle, hizmetiyle, mutfağıyla, içkileriyle (ah bir de birada EFES de olsa) nezih bir Pub arıyorsanız orası INDIGO PUB! Pişman olmayacaksınız!
http://www.indigo-pub.com/site/

1881-193∞

2009-11-10T17:24:00.010+02:00

Sonsuzluğun tanımı eşittir sensin benim için. Bugün 10 Kasım! Bu sabah yine sirenler çaldı acı acı. Duyulan, hatırlatan en gerçek ses... Olabildiğince yüksek başladı çalmaya. Sanki duymayan hiçbir canlı kalmasın diye. Yaşadığım anın gerçekliğiyle acı acı çaldı. O bir dakika şu hayatta en uzun dakikalardan biriydi. Siren çaldıkça gözler doluyor, tek bir noktaya odaklanıyor, türlü bin şey düşünülüyordu... Sonra yavaşça ses alçaldı, hayatın rutinine döndürdü. Gözler hala dolu dolu bakıyordu... Ama hayat devam ediyordu. Senin de dediğin gibi, istediğin gibi...
Bu aralar buralarda işler senin istediğin gibi gitmiyor. Ama umutlu olmayı, dünya karşına dikilmişken, kararlılığın ne büyük kazançlar getirdiğini senden öğrendim. Öğrendiklerimin ışığında umudumu yitirmiyorum. Evet zaman zaman umutsuzluğa kapılmıyor değilim. Ama silkinmem çok zaman almıyor. Devran hep böyle dönmez diyorum. Dönmedi de biliyorum. Senden öğrendiklerimle yolumda ilerlemeye çalışıyorum. Bugünlerde çok kolay olmuyor. Ama yolumdan da dönmüyorum. Senin öğrettiklerinle, senin eserlerinle yola devam ediyorum.
Ben şanslıydım. Benim hep senin istediğin gibi çağdaş, düşünebilen, kendisiyle birlikte çevresindekileri de geliştirebilen öğretmenlerim oldu. Arada elbette ki zayıf halkalar vardı. Ama zaman onları zaten eledi. Hafızalarda bile değiller artık!
Okuduğum her sınıfta senin hep aynı fotoğrafını hatırlıyorum. O fotoğrafında ne gülüyorsun, ne üzgünsün, ne de kızgın! O fotoğrafına her baktığımda benimle konuşurdun. Sanki başarılı olduğumda fotoğrafın gülümserdi bana. Gülümserdi ve "Aferin Çocuk." derdi. Hata yaptığımda fotoğrafın bana kızardı. Kaşlarını çatıp" Hatalısın Çocuk." derdi. O fotoğrafın bana hep doğru yolu gösterdi. Bugünlerde o fotoğraflarının yerine sanki senin sen olmadığın resimler konulur oldu sınıflara. Artık senin gösterdiğin ışığa yürümez oldu öğretmenler. Artık o ışığa yürümeye çalışan öğretmenler, hayattan elenir oldu! Ama inançları(mızı)nı yitirmeye güçleri yetmezdi. O öğretmenlerin güçleri de tükenmedi. Çünkü gerçek bir öğretmenin illa ki okullarda, sınıflarda olması gerekmezdi. Eğitim her yerdeydi. Belli bir zamanı yoktu. Bunu da senden öğrenmedik mi? Eğitim sahnesinden elenselerde bir şekilde yollarına devam ederlerdi. Tıpkı senin gibi. Ettiler de.
Yine bir 10 Kasım'dı. Dersaneme geldiğimde senin gülen bir fotoğrafını dağıttılar hepimize. Birer de iğne. Sağ alt köşesinde, "Seni Özledik!" yazıyordu. Kimseyi zorlamadılar fotoğrafını alıp, yakalarına takmaları için. Herkes nedense sol göğsüne iğnelemişti fotoğrafını. Dün gibi. Rastlantı mıydı, bilinçli miydi bilmiyorum. Ama bence hepimizde yerin belliydi! Fotoğrafın Sol Göğsümüzün üzerindeydi . Şimdi o fotoğrafın cüzdanımda duruyor. Her açışımda gülen gözlerinle karşılaşmak, yarınıma umutla bakmamı hatırlatmak için. Gülen gözlerle yarınlara ulaşmak istiyorum. Beynimde hep şu sözün var: 'Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler asla yorulmazlar!' Merak etme karar çoktan verildi. Geriye dönüşü yok bu davanın! Yorulmaya hiç niyetimiz yok! Elbet rüzgar yine bizim arkamızdan da esmeye başlayacaktır!
1881'de doğdun. Sonsuzlukta, değerlerinle, inancınla, ümmetten yarattığın ulusun her ferdiyle yaşamaya devam ediyorsun. Mekanın cennet, toprağın bol olsun.

KENDIME MEKTUP 1: ? (BİLMİYORUM)

2009-10-28T14:19:00.004+02:00

Sevgili Ben (Sezgim),

Çoğunlukla seninle(Sezgim), bazen de sana rağmen yaşadığımı düşünüyorum. Belki de haksızlık yapıyorumdur sana. Bilmiyorum. Ne bildiğimi ben de sen de bilmiyoruz bu sıralar. Zor bir zamandan geçiyoruz. Fark ettim de bu aralar nedense her şeye bilmiyorum diyorum. Bu dönem için geliştirdiğim savunma mekanizması bu galiba: BİLMİYORUM!
Benim(Beynim) kadar tedirgin olmadığını biliyorum. Kol kola verip her iki taraftandan öyle rahat olabilseydik diye düşünüyorum bazen. Belki de iki ayrı telden davranmaktır bizi dengede tutan ya da dengemizin kaybolmasına neden olan. Henüz bu cümleye bir cevabım yok! Zaman verecektir bu cevabı. Verir mi onu da bilmiyorum.
Hangimiz biliyoruz ki. Bildiğimizin gerçekten bildiğimizi zannettiğimiz şey olduğunu? Belki koskocaman bir yanılsama içerisindeyiz. Yarına uyanacağımız garanti bir dünya da mı yaşıyoruz sanki? Bugün felç kalmayacağının garantisi var mı? Sen hep dersin ya " Ben bana rağmen yaşıyorum." diye. Beni, benden başkası öldüremez! Bak bunu ikimiz de biliyoruz. Biz de uzlaşabiliyoruz.
Bu çeşitlilik içinde bazen seni dinlemeyi ihmal ediyorum. Farkındayım. Bu nedenle de sana özür borçluyum. Özür dilerim!
Bazen hatalarımda seni devreden çıkartmış olmamın bedellerini de ödemiyor değilim. Bu nedenle de senin önemini iş işten geçtikten sonra fark ediyorum. Bazen sadece ben(y)im de aldığım kararlarımda, anlık kararlarımdaki kadar yanımda dursan, birlikte yürüyebilsek değişen bir şey olur mu diye soruyorum kendime? Sana yeterince kulak vermiyor muyum diye? Neden bazen seni kapatıyorum ve devre dışı bırakıyorum diye? Ama ikimizde biliyoruz değil mi?
Olacak olan er ya da geç oluyor.
Her ne yaşıyorsak bir bedeli var. O bedel er ya da geç ödeniyor. Hayat alacağını senden hiç acımadan, tıkır tıkır alıyor. Sen ayrı ödüyorsun, ben ayrı. Bak bunu da biliyoruz.
Bu sıralarda suskunsun. Belki de bana dargın olduğundan... Umarım bu suskunluk çabuk geçer de yeniden eski gevezeliğimizde sohbet ederiz. Ne sen bensiz, ne ben sensiz yapamayız! Sana her zaman ihtiyacım olduğunu bil!
xoxo

BU ÜLKEDE HER ŞEY "1" GECEDE DEĞİŞİR!

2009-09-10T12:44:00.005+03:00

Dengelerin "1" gecede değiştiği bir ülkede yaşıyoruz. Bu gerçekliği göz ardı etmek, unutmak, yok saymak gerçek bir gaflet ve delilik olur! Gün olur devran döner, başıma gelmez denilen gelir ve işte o gün kim nasıl çıkar işin içinden bilinmez! O yüzden benim arkam sağlam, benim başıma gelmez demeyeceksin! Maalesef, bu gece başımızı yastığa huzurla koyabiliyorsak, yarın veya öbür gece aynı huzurla koyabileceğimiz anlamına gelmiyor. Zaten o nokta da yastık bulabilirsen şükretmek gerek.

Güçlü, zengin, mevkii sahibi olmak ne kadar uzun ömürlü olur garantisi yok bu ülkede. Kaldı ki tepedeki "1" kişinin yerinden oynaması demek çok güvendiğiniz sizinde, tüm mevkii ve itibarınızın aynı belki de daha hızlı alaşağı gitmesi demek. Bunu unutmadan gittiğin yolu adımlamak gerek.

Bu ülkede her şey "1" gecede değişiyor.
Tüm malını mülkü bir gecede vergi borcuna verebilirsin.
Özgür düşünce kisvesinde paylaştığın tüm düşüncelerini, bir gecede -sen bile daha ayılamamışken- demir parmaklıklarla paylaşmaya başlayabilirsin!
O gün geldiğinde meseleğini sorduklarında "öncelekli mesleğim SAVUNMA yapmaktır." diyebilirsin.
"1" gece önce ulaşabildiğin tüm mecralarda sürü psikolojisi yaratırken, yine bir "1" gecede sürünün kendisi yaparlar da seni, ruhun duymaz! Sen beyliğini ilan ederken diğerleri çoktan hükümdarlığını ilan etmiş olurlar da senin kulakların duymaz, dilin söylemez, gözün görmez olur.
Bu ülkede her şey "1" gecede değişir.
İnandığın tüm değerlerin, yıkılmaz dediğin anlaşmalar, yasalar... İran'da "1" gecede kapanmıştı unutmamak lazım. Süreç içinde değişkenlerin, ne kadar zamanda hazırbulunuşluğa getirdiğin önemli değildir. Önemli olan eylemi ne kadar sürede geçekleştirdiğindir!

Bu ülke de "1" gecede ana haberde meşhur olabilirsin.

Yine "1" gece de inandığın, bildiğin tüm değerlerini satabilirsin.

Yine "1" gecede tek başına kalıp, aklını oynatabilirsin.

İşte o noktada geriye dönüp baktığında ben "1" gecede ne yaptım sorusunu cevaplaman gerekebilir. Ve cevap vermeye korktuğun tek bir cümle de, işte o cümleyle aslında aklını oynatabilirsin!

5N 1K. İçine yolculuk! Çerçeveye dışarıdan bakmak kolay da birden kendini çerçevede gördüğünde aslında o kadar da kolay değilmiş değil mi...

Gün olur evran döner, bu derenenin suyu da biter gider. Geride hatırlanacak hoş bir sada bırakmadıktan sonra yaşamışsın ne fayda...

PS: Peki ben neden bu yazıyı yazdım. Çünkü iki gun önce yukarıdaki süreçlere benzer bir süreçte güvenmekten, iyilikten nasıl marazlar doğabileceği gerçeğiyle bir kere daha yüzleştim. Artık elim kalem tutuyorsa düşündüklerimi paylaşmalıyım dedim. Görmek isteyen gözlere bir örnekle ışık tutmak istedim. Aşağıda bir link paylaşacagim. 104 sayfa sunumdan oluşan 3 senede yaşanılan bir hikayenin özeti. Bu hikayede asla KURUMLAR hedef değil! Aslında bir hedef de yok. Şahsi menfaatler için, çok önemli kurumların nasıl zarar görmeye hazır bir zeminde olduklarının hikayesi de aynı zamanda. Paylaşıyorum çünkü; biraz zaman ayırıp en azından kulak tıkamak istemeyenler için. Sizde içinde bulunduğumuz zamanın işleyen çarklarının kirli yüzünü anlayabilmenin ve iki insanın hayatının -sırf kişisel menfaatleri için- nasıl bozuk para gibi harcamaya kalkanların hikayesi bu. Duyarsız kalmamak lazım. Bugün sana ise, yarın bana olabilir. Benim başıma gelmez dediğin başına gelirse senin hikayene de duyarsız kalınmaması adına tıkla...

http://www.slideshare.net/hakanoz/kumbara-rezaleti

ey "google" sen yokken biz ne yapıyorduk acaba?

2009-09-05T14:29:00.003+03:00

google: arama motoru
google: hayat kurtaran arama motoru
google: eglenceli, her aradığını bulabildigin 21. yy' ın insanlığa armağanı
google: 1 numaralı arama motoru
google: gerekli - gereksiz bilgiler ansiklopedisi
google: bilgi bir tık uzağında
google: insanlık için bir hazine
google: ...

Benim için Google: Ana sayfam (bilgisayarımın kankası), aklıma gelen en saçma sapan şey bile olsa arayıp bulduğum yer, unuttuğum sözcüklerin/cümlelerin sonunu tamamlayan kurtarıcım, canım benim, her şeyim(!)

Şaka bir yana Google' dan önce de bir sürü arama motoru vardı, hala da var. Peki Google bu kadar kısa sürede her hayatın bir parçası olabilmeyi nasıl başardı?
Hızlı gelişen, değişen bir zaman diliminde yaşıyoruz. Biz ne kadar yavaşlamak istesek, zaman bir o kadar hızlanıyor sanki. Google'ın başarısı; bu hızın içerisinde hem kısa zamanda, hem hızlı, hem de doğru kaynaklara ulaştırıyor olması mı? Küçük bir çocuğun dahi anlayabileceği gibi sade ve net olması mı? Çok yüksek oranda doğru bilgi sunması mı?
CEVAP: Hepsi, nicesi, yahut hiçbirisi...
Benim için "GOOGLE" arama motorundan çok daha ötesi.

PS:Timesgil leri (tırnaklı yazı karakterleri) sevmesemde
bu yazı "google"a özel Times Karakterinde...

2009! Yaz da bitti -

2009-08-29T16:57:00.004+03:00

Keyifli bir partiyle 2009' a Merhaba dedik. Sonra, gözümüzü açtık kapattık... Yaz bitti. Ne çok beklemiştim yazı! Havaların ısınmasını... Dışarıda üşümeden oturmayı ama sadece oturmayı... Meyvelerini... Enerjisini... Yaz bitti. Umarım enerjisi bitmez.

Peki benim yazıma neler damga vurdu:

DİNLEDİM...

* KENAN DOĞULU tabii ki. PATRON.
Her ne kadar bazıları sevmese de benim çook uzun seneler dinleyeceğim bir albüm yaptı. 16 yıldır beni yanıltmadı. Mutluyum =))
* PITBULL - I Know You Want Me.
Dinledim, dinliyorum... Uzun yıllar geçsede rastladığımda beni gülümsetecek. Biliyorum!
* FLO RIDA - RIGHT ROUND.
Çok sevdim.
* YÜKSEK SADAKAT - Haydi gel içelim!
* SERTAB ERENER - Bu Böyle...
Uzun zamandır bu kadar üst üste dinlediğim şarkı olmamıştı.
* NİL KARAİBRAHİMGİL - Seviyorum sevmiyorum; Çok canım acıyor.
* HALİL KOÇAK - AJDA PEKKAN - Düğün.

OKUDUM...

* İNCİ ARAL - Safran Sarı.
O kadar depresifti ki hala yeni bir kitaba başlayacak gücü bulamadım.

İZLEDİM...

* PS: I LOVE YOU.
"İnşallah arkadaş kadar şanslı olurum." dedim. Ben bir kere izledim. Sanırım öyle de kalacak.
* BEFORE SUNRISE, BEFORE SUNSET.
Şiddetle tavsiye ederim.
* GOOD LUCK CHUCK.
* MY SASSY GIRL.
* 24
Yine takıldım kaldım. Hala izliyorum...

GEZDIM...

* OLYMPOS.
Sonunda gittim, gördüm, yedim, içtim... Eğlendim, çok eğlendim...

GERİYE KALAN ÖZLÜ SÖZLER:

* Tall grande latte bitti gitti.
* Kimse özel üretim değil yavrum. Tüm cemaat fani torunu!
* Rütbeni bileceksin!
* Bu alemde bir tozsun, tarih seni unutsun. Haydi gel içelim...

Yediğim, içtiğim bana kalsın. Koca "Yaz" bir çırpıda geçti, gitti...

Şimdi geldi Sonbahar...

HOŞ GELDİ.

Bakalım bize neler getirdi...

FURLA' ya Veda...

2009-08-20T12:21:00.004+03:00

FURLAAAA…

Kolay değildi… Hiçbir ayrılığın kolay olmadığı gibi. Sene 2005, aylardan Eylül. İlk defa girdiğim bu kapıdan, son kez olmasa da her gün girmemek üzere çıkıyorum. Zaman Temmuz 2009’ u gösteriyor. 4 sene ne kadar da hızlı geçiyor.

Bu 4 sene’ de evimden daha çok zaman geçirdim FURLA’ DA. Çok şey öğrendim, çok şey yaşadım, çok şey biriktirdim. Ama en çok biriktirdiğim insan oldu. Furla’ da çok güzel insanlarla tanıştım. Bir ömür sürecek dostluklar kurdum. 4 sene belki 10 sene gibiydi. Dopdolu, yorgun ama mutlu… Mutsuzluklarım da oldu, kavgalarım da. Geriye dönüp baktığımda çok güzel anılarla ve dostluklarla hatırlıyorum. Şanslıyım, biliyorum… Hayat erken yaşımda yolumu kesiştirdi bu güzel insanlarla. Ve bana muhteşem bir geceyle veda edildi.

PATRON! SEMEN (Sahip)

HZ: Hakan Zihnioğlu (Diğer Patron...)

Müdürüm: Eray (Ex Müdür)

Satış Üstadı: Tuğba

Çiçoom: Çiğdem (Miss Tiramisum)

O kadar çok ki arasından seçemedim: Aylinimm (Can Yoldaşım)

Çokoçipçip: Ayşe’m (Can Dostum)

Komutan Logar: Musti

Mervişkom: Merve (Barbi)

Sinem: (BFF senden öğrendim)

Özge: Hep gülerek hatırlıyorum seni..

Ercüment: Hep güler yüzlü, hep yardımcı...

Efsunlu Efsun…

Sizi Çoo..k SEVİYORUM…

Sonunda bir "BLOG"um var!

2009-08-19T16:36:00.004+03:00

Blog?